ابو برزه - به عنوان يك صحابى - « 1 » در اين موضع نسبت به لزوم دوستى حسين ( ع ) ، به رفتار رسول خدا ( ص ) و نسبت به دوستى آن حضرت و بيزارى از دشمنانش و قاتلش به گفتار آن حضرت استناد مىكند . اين موضعگيرى در زمانى مهمّ و مكانى خطرآميز انجام شد . از اين رو آن سركش تاب نياورد و بر او خشم گرفت و دستور داد كشان كشان بيرونش كردند .
دو ملاحظه
الف - تأملى با ابن تيميه
گويند كه ابن تيميّه - گمراه گمراه كننده - حضور ابو برزه اسلمى را در مجلس يزيد نفى كرده است . به اين دليل كه او در هنگام احضار اسيران اهل بيت ( ع ) در كوفه بوده است . « 2 »
اما اين دليل از چند جهت ضعيف مىباشد :
يكم : بنا بر مشهور ابو برزه در شام و در مجلس يزيد حضور داشته است . اين مطلب را شمار بسيارى از مورخان مانند بلاذرى ، طبرى ، ابن اعثم ، ابن اثير ، ذهبى ، ابن كثير ، ابن جوزى ، سبط ابن جوزى ، باعونى ، مزّى و خوارزمى نقل كردهاند ، چنان كه پيش از اين گفته شد . بنابراين هيچ كس نمىتواند از اين امر تغافل بورزد ، مگر آدم لوچ و دو بين !
دوم : به فرض وجود وى در زمان حضور اسيران در كوفه ، در آن شهر ، منافاتى با اين ندارد كه در زمان حضورشان در شام نيز در شام بوده باشد . زيرا ياد آور شديم كه ابن زياد اسيران را آماده كرد و به همراه جماعتى به شام فرستاد و ممكن است ابوبرزه نيز يكى از اعضاى آن گروه بوده و يا آنكه خودش به آن سرزمين رفته باشد .
هامش
( 1 )
. وى نضلة بن عبيد بن حارث اسلمى است كه كنيهاش بر او غالب گشته است . دربارهء نام او اختلاف است . او از صحابهاى بود كه نخست در مدينه و سپس در بصره سكونت داشت . در جنگ نهروان با على ( ع ) حضور يافت و در سال 65 در خراسان در گذشت ( ر . ك . تهذيب التهذيب ، ج 12 ، ص 18 ، شماره 8284 ؛ الاصابة ، ج 3 ، ص 557 ، زندگينامه شماره ، 8718 ؛ الاعلام ، ج 8 ، ص 33 ) .
( 2 ) . ر . ك حول رأس الحسين ( ع ) ، ص 171 .