ابوبردة بن عوف ازدى « 1 » ، طارق بن ابى ظبيان « 2 » و شمارى ديگر از كوفيان را نيز با وى همراه ساخت ؛ تا آنكه به همراه سر مبارك بر يزيد در دمشق وارد شدند . » « 3 »
از اين روشنتر در اين باره سخن شيخ مفيد است كه مىگويد : « سپس عبيد اللّه بن زياد پس از فرستادن سرحسين ( ع ) فرمان داد تا زنان و كودكانش را تجهيز كردند ؛ و فرمان داد تا على بن الحسين ( ع ) را غل و زنجير به گردن كردند . آنگاه آنان را همراه مجفر بن ثعلبه عائذى و شمر بن ذى الجوشن ، به دنبال سر گسيل داشت . آنان حركتشان دادند تا به كسانى كه سر را همراه داشتند رسيدند . على بن الحسين ( ع ) در طول مسير با كسى يك كلمه حرف نزد تا آنكه به شام رسيدند . . . . » « 4 »
منزلگاههاى راه كوفه به دمشق
كوفه به دمشق دو راه داشت ؛ و كتابهايى كه داستان سفر كاروان حسينى از كوفه تا شام را بحث كردهاند ، آنها را مورد بحث قرار دادهاند .
هامش
( 1 )
. وى از طرفداران عثمان بود . در جنگ جمل با امير مؤمنان ( ع ) شركت نكرد ولى در جنگ صفين به يارىاو شتافت . او مردى منافق بود . با معاويه پنهانى مكاتبه داشت و نزد او از احترام برخوردار بود . ( ر . ك . مستدركات علم رجال الحديث ، ج 8 ، ص 339 .
( 2 ) . نيز نمازى گويد : « طارق بن ابى ظبيان ( ابى شهاب ) از كسانى است كه سر حسين ( ع ) را به فرمان عبيد اللّه بن زياد به دمشق بردند . ( ر . ك . مستدركات علم رجال الحديث ، ج 4 ، ص 284 ) .
( 3 ) . الارشاد ، ج 2 ، ص 118 .
( 4 ) . الارشاد ، ج 2 ، ص 119 ؛ و ر . ك . تاريخ الطبرى ، ج 3 ، ص 338 ، الفصول المهمه ، ابن صباغ مالكى ، ص 193 ؛ مختصر تاريخ دمشق ، ج 24 ، ص 111 ؛ مقتل الحسين ، خوارزمى ، ج 2 ، ص 58 . محقق قرشى به نقل از عبد الباسط الفاخورى مىنويسد : « آنگاه عبيد اللّه سر شريف و على بن الحسين ( ع ) و اهل حرم همراهش را با چنان شيوهاى آماده كرد كه ياد آن تن را مىلرزاند و حتى حيوانات را مىترساند » ( حياة الامام الحسين بن على ( ع ) ، ج 3 ، ص 367 ، به نقل از تحفة الانام فى مختصر الاسلام ) . ابوطالب مكى گويد : « سپس عبيد اللّه بن زياد ، على بن الحسين ( ع ) و اهل حرم همراهش را تجهيز كرد ؛ و اين پس از آن بود كه شمارى را كشتند و بقيه را اسير كردند . آن هم با شيوهاى كه ياد آن تن انسان را مىلرزاند و نفرت را نسبت به يزيد بن معاويه برمىانگيزد . . . » ( قوة القلوب ، ج 1 ، ص 75 ) . در اين ميان سخن ابن تيميه شگفتانگيز است كه اين حقيقت تاريخى را منكر شده و مىگويد : « ابن زياد پس از كشتن حسين ( ع ) ، حرم او را به سوى مدينه حركت داد . » ر . ك . المنتقى من منهاج الاعتدال ، ذهبى ، ص 288 .