و نيز با توجه به اين باور كه كار دفن امام را جز امامى مانند خودش بر عهده نمىگيرد ، « 1 » راهنمايى كه با بنى اسد اهل غاضريه شركت داشته ، ناگزير بايد امامسجاد ( ع ) بوده باشد .
حضور ايشان نيز بايد معجزهآميز و بيرون از اسباب عادى بوده باشد ؛ زيرا كه ايشان در آن هنگام در بند اسارت دشمنان به سر مىبرد .
اين مطلب به وسيله روايتى كه از امام رضا ( ع ) نقل شد ، نيز تأييد مىشود . راوى گويد :
من نزد امام رضا ( ع ) بودم كه على بن ابى حمزه ، ابن سرّاج و ابنمكارى به روى وارد شدند .
على پس از گفت و گوى با حضرت درباهء امامتشان گفت : از پدران شما براى ما روايت كردهاند كه كار امام را جز امامى مانند خودش بر عهده نمىگيرد .
امام رضا ( ع ) فرمود : بگو ببينم حسين بن على امام بود يا غير امام ؟
گفت : امام بود .
فرمود : چه كسى عهده دار كارش بود ؟
گفت : على بن الحسين ( ع ) .
فرمود : على بن الحسين كجا بود ؟
گفت : در كوفه در زندان عبيد اللّه بن زياد .
امام فرمود : چگونه در حالى كه زندانى بود عهده دار كار پدرش گرديد ؟
گفت : دور از چشم آنان رفت و پدرش را كفن و دفن كرد و بازگشت .
امام ( ع ) فرمود : آن كسى كه به على بن الحسين ( ع ) امكان داد به كربلا برود و كار پدرش را بر عهده بگيرد ، به صاحب اين امر نيز امكان مىدهد كه به بغداد برود و كار پدرش را عهدهدار گردد . « 2 »
از اين فراز روايت فوق كه مىگويد : « در كوفه به دست عبيد اللّه بن زياد زندانى بود و دور از چشم مردم رفت و پدرش را كفن و دفن كرد و بازگشت » ، چنين استفاده مىشود كه
هامش
( 1 ) . براى مثال ر . ك . الكافى ، ج 1 ، ص 384 - 385 ، باب « امام را جز امامى ديگر غسل نمىدهد « ؛ و ر . ك . علل الشرائع ، ج 1 ، ص 184 ، باب 148 ، دليل اينكه هنگام وفات فاطمه ( س ) ، على ( ع ) او را غسل داد . و ر . ك . عيون اخبار الرضا ، ج 2 ، ص 245 - 250 ، باب 64 ، حديث شمارهء يك .
( 2 ) . اثبات الوصيّة ، ص 175 .