5 - سركشى و انتقام جويى از نشانههاى دايم طاغوت است : اين ويژگى در رفتار همهء طاغوتها و در هر عصر و دورهاى قابل مشاهده است . تجلّى اين خصلت در مجلس ابنزياد آنجا بود كه از جرأت و شجاعت امام سجاد ( ع ) به خشم آمد و در پاسخ وى گفت : « در پاسخ دادن به من جرأت به خرج دادى و هنوز هم همهء آنچه را كه مىخواهى در پاسخ من نگفتهاى ! ببريد و او را گردن بزنيد ! » .
از ديگر رويدادهاى مجلس ابن زياد ، قيام مردى از بكر بن وائل در برابر ابن زياد بود .
محقق قرشى به نقل از كتاب مرآة الزمان مىنويسد : يكى از مردان بكر بن وائل به نام جابر كه در مجلس حضور داشت ، برخاست و گفت : به خدا سوگند كه اگر ببينم ده تن از مسلمانان بر ضد تو قيام كردهاند ، من نيز همراهشان قيام خواهم كرد . « 1 »
واقعهء ديگر ، تحريك ابو برزهء اسلمى به وسيلهء ابن زياد بود . خوارزمى به نقل از ابو عاليهء براء « 2 » مىنويسد : « چون حسين ( ع ) كشته شد ، عبيد الله بن زياد سرش را آورد ؛ و آنگاه در پى ابو برزه « 3 » فرستاد . عبيد اللّه به او گفت : وضعيت من با حسين ، پسر فاطمه ، را چگونه مىبينى ؟ گفت : خدا داناتر است و من در اين باره چيزى نمىدانم ! گفت : من دربارهء علم خودت از تو مىپرسم ! گفت : اگر نظر مرا مىخواهى ، اين قدر مىدانم كه از حسين ( ع ) جدّ او محمد ( ص ) و از تو ، زياد شفاعت مىكند . گفت : بيرون شو ، اگر به تو امان نداده بودم ، گردنت را مىزدم . چون به آستانهء در رسيد گفت : اگر روز و شب نزد من رفت و آمد نكنى گردنت را مىزنم » . « 4 »
هامش
( 1 ) . حياة الامام الحسين بن على ( ع ) ، ج 3 ، ص 343 ، به نقل از مرآة الزمان فى تواريخ الاعيان ، ص 98 .
( 2 ) . ابو عاليه : براء بصرى ، نام او زياد و به قولى كلثوم بود . او ثقه است و در شوال سال نود در گذشت . ( ر . ك . تقريب التهذيب ، ج 2 ، ص 443 ) .
( 3 ) . ابو برزهء اسلمى : نام او نضلة بن عبيد است ، خطيب بغدادى گويد : در مدينه سكونت گزيد و در فتح مكه باپيامبر ( ( ص ) ) شركت جست . آنگاه به مدينه بازگشت و در آنجا سكونت گزيد ؛ و در جنگ نهروان ، همراه على بن ابى طالب شركت جست . ( تاريخ بغداد ، ج 1 ، ص 182 ) . خليفه گويد : « او به خراسان رفت و پس از سال 64 در گذشت » . تاريخ خليفه ، ص 109 ؛ و ر . ك . سير اعلام النبلاء ، ح 3 ، ص 43 و تقريب التهذيب ، ح 2 ، ص 303 .
( 4 ) . مقتل الحسين ( ع ) ، خوارزمى ، ج 2 ، ص 49 - 50 ، شماره 14 ، و ر . ك . الحدائق الوريه ، ص 123 .