فراوانى كه در ايام زندگانى و پس از شهادت ايشان دربارهء دشمنانش به ظهور رسيد نيز دليل ادعاى فوق است . بلكه تكلم سر پس از بريده شدن و حتى پس از دفن از بزرگترين نشانههاى آشكار كنندهء حقانيت است و گواه آن است كه آنچه بر آن امام همام گذشت ، شگفتانگيزتر است .
شايسته است در اينجا به مهمترين مشتركات ميان امام حسين ( ع ) و اصحاب ايشان و ميان اصهاب كهف اشاره گردد :
1 - فتوت ( جوانمردى ) : قرآن كريم مىفرمايد : « آنها جوانانى بودند » . معناى فتى در زبان عربى تنها منحصر به جوان و نوجوان نيست ، بلكه به معناى مرد خوش فكر ، مسؤوليتپذير و تحمل كنندهء سختيهاى ناشى از باور و اعتقاد است . شاعر مىگويد :
فتى تحمل كنندهء همهء ناگواريها است ، نه آنكه از نعمت جوانى برخوردار است .
2 - قيام براى خدا : قرآن كريم ، قيام اصحاب كهف را با اين سخن خداوند تأكيد فرموده است : « چون قيام كردند و گفتند . . . » و قيام شهداى كربلا هم نياز به دليل ندارد .
3 - رجعت : در روايات آمده است كه اصحاب كهف رجعت مىكنند و در شمار ياران حضرت مهدى ، رهبر آخرين فصل نهضت امام حسين ( ع ) در مىآيند . همچنين در روايات آمده است كه شهداى كربلا نيز رجعت مىكنند . « 1 »
در مجلس ابن زياد
صاحب كتاب رياض الاحزان به نقل از يك شاهد عينى مىنويسد : هنگامى كه سرها را از روى نيزه برمىداشتند و بر در دار الاماره مىگذاشتند ، لبهاى حسين ( ع ) حركت مىكرد و اين آيهء شريفه را قرائت مىفرمود :
« وَ لا تَحْسَبَنَّ اللَّهَ غافِلًا عَمَّا يَعْمَلُ الظَّالِمُونَ »
« 2 » ( گمان مبريد كه خداوند از آنچه كافران مىكنند غافل است ) .
ابن عساكر به نقل از ابو غالب مىنويسد : دربان ابن زياد برايم نقل كرد كه چون سر
هامش
( 1 ) . ر . ك . الدّر المنثور ، ج 4 ، ص 15 و معجم احاديث الامام المهدى ، ج 1 ، ص 466 .
( 2 ) . رياض الاحزان ، ص 55 ؛ و آيه از سورهء ابراهيم است ( 42 ) .