ما از تو دست نمىكشيم تا آنكه خداوند بداند كه ما پس از رسولش حق تو را ادا كردهايم .
به خدا سوگند ، اگر بدانم كه كشته مىشوم و باز زنده مىگردم و سپس آتش زده مىشوم و سپس مرا قطعه قطعه مىكنند و اين كار را هفتاد بار با من انجام مىدهند ، از شما جدا نمىشوم تا آنكه جانم را در راه شما فدا كنم ! و چرا نبايد چنين كنم ؟ در حالى كه مرگ يا كشته شدن بيش از يك بار نيست ! و پس از آن به كرامت بى پايان و هميشگى دست خواهيم يافت ! تو مرگ خويش را ديدار كردى و امامت را يارى دادى و در سراى جاويد از سوى پروردگارت كرامت يافتى . خداوند ما را همراه شما در زمرهء شهيدان قرار دهد و همصحبتى شما را در اعلى عليّين روزى ما گرداند ! » « 1 »
شهادت أنس بن حارث كاهلى « 2 »
صحابى جليل القدر أنس بن حارث كاهلى از امام ( ع ) اجازه خواست تا به جنگ دشمن برود و حضرت به او اجازه فرمود : « او در حالى كه كمرش را با عمامه محكم بسته و ابروانش را با پيشانى بند بالا نگه داشته بود ، به ميدان رفت . چون حسين ( ع ) او را در اين
هامش
( 1 ) - بحار ، ج 45 ، ص 70 .
( 2 ) - شيخ صدوق در امالى ( ص 137 ) ، مجلس 30 ، حديث 1 ) از وى با نام « مالك بن انس كاهلى » ياد كرده و گفته است كه او در اثناى پيكار اين رجز را مىخواند :
قبايل كاهل و دودان و خندفيون و قيس عيلان مىدانند ،
كه من خرد كنندهء هماوردانم ، اى قوم من ، همانند شير ژيان باشيد ،
خاندان على پيروان رحمان و خاندان حرب پيروان شيطانند .
صدوق همچنين نوشته است كه او هجده تن را كشت . ابن شهر آشوب در المناقب ( ج 4 ، ص 102 ) از وى به همين نام ياد كرده و گفته است كه او چهارده تن را كشت . خوارزمى نيز در المقتل ( ج 2 ، ص 21 ) از وى به همين نام ياد كرده است . اما بسيارى از منابع تاريخى و مقتلها از اين صحابى جليل القدر با نام « انس بن حارث كاهلى » ياد كردهاند . مانند ابن حجر در الإصابه ( ج 1 ، ص 68 ) ، ابن حبّان در كتاب الثقات ( ج 47 ، ص 41 ) ، طبرى در كتاب ذخائر العقبى ( ص 146 ) و ابن اثير در اسد الغابه ( ج 1 ، ص 123 ) . مرحوم شيخ عباس قمى در نفس المهموم ( ص 289 ) گويد : احتمال قوى وجود دارد كه مالك بن انس كاهلى ياد شده همان انس بن كاهلى صحابى بوده باشد . در زيارت ناحيه مقدسه بر وى اين گونه سلام فرستاده شده است : « السلام على أنس بن كاهلى اسدى » ( بحار ، ج 45 ، ص 71 ) .