ابن نما گفته است : « و گفتهاند : امام و يارانش نماز را فرادا و با اشاره به جاى آوردند ! » « 1 »
مرحوم مقرّم نوشته است : به اعتقاد من نماز امام حسين ( ع ) شكسته بوده است . چرا كه ايشان در دوم محرّم در كربلا فرود آمد و از آنجا كه از جدّشان شنيده بود و خودش نيز مىدانست كه در روز عاشورا كشته مىشود ، نمىتوانست نيت اقامت كند . چرا كه نمىتوانست ده روز بماند . كسانى كه به اين نكته واقف نبودهاند ، تصور كردهاند كه امام ( ع ) نماز خوف به جاى آورده است ! » « 2 »
شهادت سعيد بن عبداللَّه حنفى در هنگام نماز
طبرى و به پيروى از او ابن اثير نوشتهاند كه سعيد بن عبداللَّه پس از نماز كشته شد . آنجا كه مىگويد : « سپس در بعد از ظهر با يكديگر جنگيدند و جنگشان بسيار سخت شد و به حسين ( ع ) رسيد . در اين هنگام حنفى در برابر امام ( ع ) ايستاد . دشمنان از چپ و راست او را هدف تير قرار دادند ، اما او ايستادگى كرد و آن قدر تير به او زدند تا افتاد ! » « 3 »
هامش
( 1 ) - مثير الاحزان ، ص 65 .
( 2 ) - مقتل الحسين ، مقرّم ص 245 ( حاشيه صفحه ) . مقرّم در ص 246 به نقل از كتاب اسرار الشّهاده مىنويسد كه وقتى امام ( ع ) از نماز فراغت يافت ، خطاب به اصحاب فرمود : اى بزرگواران ، اينك اين بهشت است كه درهايش به روى شما گشوده ، نهرهايش به هم پيوسته و ميوه هايش رسيده است ؛ و رسول خدا به همراه كسانى كه در راه خدا به شهادت رسيدهاند منتظر قدوم شما هستند و به يكديگر مژدهء رسيدن شما را مىدهند . پس ، از دين خداوند حمايت كنيد و از حرم رسول خدا ( ص ) پشتيبانى نماييد ! اصحاب در پاسخ گفتند : جان ما فداى جان شما و خون ما نگهدار خون شما باد ، به خدا سوگند تا رگى از ما بجنبد اجازه آنكه به شما و حرمتان بدى برسد نمىدهيم .
( 3 ) - تاريخ طبرى ، ج 3 ، ص 328 ؛ الكامل فى التاريخ ، ج 3 ، ص 292 . همچنين اين معنا از نوشته ابن نما در مثير الاحزان ( ص 66 ) نيز استفاده مىشود ، آنجا كه مىگويد : چون دامنه جنگ به نزديك حسين ( ع ) كشيده شد ، مردى از بنى حنيفه پيش آمد و از آن حضرت دفاع مىكرد تا آنكه در حضور وى بر زمين افتاد و در آن حال مىگفت : « پروردگارا تو هر كار مىكنى ، اينكه من حسين را يارى دادهام و از او دفاع كردهام به پيامبرت برسان و همنشينى با او در سراى جاويد را روزى من گردان » . نيز ر . ك : ابصار العين ، ص 217 - 218 . در اين كتاب نيز آمده است : « حسين ( ع ) نماز خوف به جاى آورد و پس از آن به جنگ پرداختند و به سختى پيكار كردند . حسين ( ع ) در جاى خويش ايستاده بود و دشمنان به او نزديك گشتند . در اين هنگام سعيد حنفى در برابر امام ايستاد و مردم او را از چپ و راست هدف تير قرار دادند . اما او همچنان ايستاده بود و تيرها را از آن حضرت دفع مىكرد ، گاه با صورت ، گاه با سينه ، گاه با دست و گاه با پهلو . همين طور اجازه نداد تيرى به حسين ( ع ) اصابت كند تا آنكه بر زمين افتاد . . . »