پر زدن پيروزى بر سر حسين ( ع )
كلينى نقل مىكند كه امام باقر ( ع ) فرمود : « خداوند پيروزى را بر حسين ( ع ) فرو فرستاد تا آنكه ميان زمين و آسمان قرار گرفت . آنگاه حضرت ميان پيروزى و ديدار پروردگار مخير گرديد و او ديدار خداوند را برگزيد ! » « 1 »
سيد بن طاووس اين مطلب را از معالمالدين نرسى چنين نقل مىكند : « چون امام حسين ( ع ) و عمر سعد به هم رسيدند و جنگ بر پا شد ، پيروزى فرود آمد به طورى كه بر سر حسين پر مىزد . آنگاه حضرت ميان پيروزى بر دشمنان و ديدار پروردگار متعال مخير گرديد و او ديدار خداوند متعال را برگزيد . » « 2 » « 3 »
برخى جزئيات حمله نخست
از متون تاريخى چنين بر مىآيد كه حملهء نخست سپاه عمر سعد ، پس از مبارزهاى كه عبداللَّه بن عمير كلبى يسار ، غلام زياد بن ابيه و سالم ، غلام عبيداللَّه زياد را كشت ، صورت پذيرفت . طبرى دربارهء آغاز حملهء نخست مىنويسد : « عمرو بن حجاج « 4 » كه فرمانده ميمنه
هامش
( 1 ) - الكافى ، ج 1 ، ص 260 ، باب « ائمه ( ع ) از زمان مرگشان آگاهاند و جز به اختيار خويش نمىميرند . » ، حديث ، شمارهء 8 .
( 2 ) - اللهوف ، در جلد اول كتاب حاضر گذشت كه اين روايت گذشته از بعد عرفانى آن در پرتو منطق شهيد پيروز قابل درك است .
( 3 ) - مؤلف محترم در اينجا قضيهء پيكار عبدالله بن عمر كلبى را آورده كه چون اين مطلب در پايان فصل دوم و ذيل عنوان « عبدالله بن عمير كلبى » به طور كاملتر ذكر شده بود ، از ترجمهء مجدد آن خوددارى كرديم .
( 4 ) - در جلد نخست همين كتاب زندگينامه مختصر عمروبن حجاج را آورديم و در اينجا مطالبى را كه بهپايان كار اين ظالم مربوط مىشود مىآوريم . « عمروبن حجاج كه از سران قاتلان امام حسين ( ع ) بود به سوى بصره گريخت . اما از شماتت مردم ترسيد و به سراف رفت . صاحبان آب به او گفتند : از پيش ما برو كه از مختار ايمن نيستيم . او نيز رفت ، ولى آنها يكديگر را سرزنش كردند و گفتند : بدكارى كرديم ؛ و گروهى در پى او سوار شدند تا او را باز گردانند . چون از دور اينان را ديد پنداشت كه ياران مختارند ؛ و در محلى به نام « البيضيه » در حمّارة القيظ ميان سرزمين كلب وطى ، راهى رملى را در پيش گرفت و همراه با يارانش از شدت تشنگى در همان راه مرد . ( الاخبار الطوال ، ص 303 . )