امام حسين ( ع ) فرمود : آرى خداوند توبهات را مىپذيرد ، فرود آى ! « 1 »
گفت : سوار بودنم بيشتر به سود شماست تا پياده شدن . لختى سوار بر اسب مىجنگم ؛ و البته فرجام كار ، فرود آمدن است . امام حسين ( ع ) فرمود : آن گونه كه خود مىدانى رفتار كن . خدايت رحمت كند .
آنگاه جلوتر از امام حسين ( ع ) ايستاد « 2 » و گفت : اى كوفيان مادران به عزايتان بنشينند و بگريند . آيا اين مرد صالح را دعوت كرديد و چون نزد شما آمد قصد تسليمش را داريد ؟ ! در آغاز پنداشتيد كه در ركاب او جانبازى مىكنيد و اينك مىخواهيد او را ظالمانه بكشيد ؟
او را همه سو در محاصره گرفتهايد . از هر سوى راه بر او بستهايد تا نگذاريد كه به جايى امن از سرزمينهاى پهناور خداوند برود ؟ ! « 3 » او هم اكنون چونان اسير در دست شماست ، نه مالك سود خويش است و نه توان دفع زيان را از خويش دارد . آب جارى فرات را كه يهود ، نصارى و مجوس از آن مىنوشند و حيوانات عراق در آن شنا مىكنند ، بر روى زن و فرزند و خاندانش بستهايد . پس از محمد با خاندانش بدرفتارى كردهايد . خداوند در آن روز تشنگى بزرگ ، به شما آب ننوشاند . « 4 »
در اين هنگام گروهى از مردان با تير به وى حمله كردند ؛ و او رفت تا در برابر حسين ( ع ) ايستاد . « 5 »
هامش
( 1 ) - در تاريخ طبرى ، ج 3 ، ص 320 آمده است : « آرى خداوند توبه ات را مىپذيرد و از گناهت مىگذرد ، نامت چيست ؟ گفت : حرّ بن يزيد گفت : تو حرّى ، چنان كه مادرت تو را حرّ نام نهاد . تو در دنيا و آخرت آزادى فرود آى .
( 2 ) - در ارشاد ، ج 2 ، ص 100 آمده است : آنگاه نزد حسين ( ع ) رفت و يكى از ياران حسين ( ع ) چنين سرود :
چه خوب آزادهاى است آزادهء بنى رياح . او در رفت و آمد تيرها نيز آزاده است . چه خوب آزادهاى آنگاه كه حسين فرياد برآورد ؛ و بامدادان جانش را در راه او فدا كرد . اما طبرى اين ابيات را در داستان پيوستن حر به امام ( ع ) نگنجانده است . مشهور نيز اين است كه اين ابيات پس از شهادت حر گفته شده است .
( 3 ) - در تاريخ طبرى ، ج 3 ، ص 320 آمده است : « اينك اجازه نمىدهيد كه به سرزمينهاى پهناور خدا برود واو با خاندانش در امنيت باشند ؛ و همانند اسيرى به دست شما گرفتار است . »
( 4 ) - نيز در تاريخ طبرى آمده است : « اگر همين روز و همين ساعت توبه نكنيد و دست از قصد خويش برنداريد ، خداوند در روز تشنگى بزرگ شما را سيراب نگرداند . در اين هنگام يكى از پيادگان دشمن با تير به او حمله كرد .
( 5 ) - الارشاد ، ج 2 ، ص 101 - 99 .