حرمت قريش ! تو را به خدا سوگند دربارهء حرمت عرب ، به خدا سوگند اگر در طلب آنچه در دست بنىاميه است برآيى تو را خواهند كشت . و اگر تو را بكشند پس از آن هرگز از قتل هيچ كس بيم نمىكنند . به خدا سوگند اين حرمت اسلام و حرمت قريش و عرب است كه شكسته مىشود ! چنين مكن و به كوفه مرو و خود را در معرض جنگ بنىاميه قرار مده . حسين ( ع ) سخن او را نپذيرفت و به راه خويش ادامه داد . » « 1 »
اشاره
عبداللّه بن مطيع يك بار پيش از اين بر سر چاهى كه ميان راه مدينه و مكّه حفر مىكرد با امام ديدار كرد و اين دومين ديدار او با امام ( ع ) بود . « 2 » عدوى « مردى بود از قريش كه تمام همّتش رسيدن به عافيت و منفعت شخصى بود و به منزلت قريش و عرب بيش از اسلام اهمّيّت مىداد . او نه جوياى حق بود و نه اهل دفاع و يارى آن . ادعاى وى براى دوستى اهلبيت نيز با آن كه به منزلت الهى آنان آگاهى داشت ، دروغ بود . دروغ بودن ادعاى وى آنجا روشن مىشود كه به ابن زبير پيوندد و حكومت كوفه را به دست مىگيرد « و در جستوجوى شيعه بر مىآيد و آنان را مىترساند . » « 3 » و براى مقابله با قيام مختار با آنان مىجنگند . او از خود قاتلان امام حسين ( ع ) ، امثال شمر بن ذىالجوشن و شبث بن ربعى و ديگران كمك گرفت ! در نخستين خطبهاى كه در كوفه خواند ، اعلام داشت كه فرمان ابن زبير ميان اهل كوفه مطابق سيرهء عمر بن خطّاب و عثمان بن عفان رفتار مىكند ! ولى شوق كوفيان براى سيرهء على ( ع ) و ردّ سيرهء ديگران او را غافلگير ساخت . « 4 »
هامش
( 1 ) - الارشاد ، ص 230 ؛ تاريخ الطبرى ، ج 3 ، ص 301 ؛ الكامل فى التاريخ ، ج 3 ، ص 403 ؛ و در اخبارالطوال ( ص 246 ) آمده است : چون امام حسين ( ع ) از بطن رمّه حركت كرد به عبداللّه بن مطيع برخورد كه از عراق باز مىگشت . عبداللّه بر حسين ( ع ) سلام كرد و گفت : اى پسر رسول خدا ( ص ) ، پدر و مادرم فداى تو باد . چه چيز موجب شد كه از حرم خدا و حرم جدّت بيرون آيى ؟ گفت : مردم كوفه به من نامه نوشته و از من خواستهاند پيش ايشان بروم و اميدوارند كه حق را زنده كنند و بدعتها را از ميان بردارند . . .
( 2 ) - ر . ك : تاريخ ابن عساكر ، ترجمة الامام الحسين ، ص 222 ، حديث 203 ؛ و ر . ك : الفتوح ، ج 5 ، ص 36 - 37 ؛ الاخبار الطوال ، ص 228 - 229 .
( 3 ) - تاريخ يعقوبى ، ج 2 ، ص 258 .
( 4 ) - ر . ك : جلد اول همين پژوهش .