تميمى « 1 » ؛ اما بعد ، دشتها سرسبز و خرم و ميوهها رسيده است ، هرگاه اراده كردى ، بيا كه به سوى سپاهى مجهز و آماده خود مىآيى ! » « 2 »
هامش
( 1 ) - محمد بن عمرو تميمى يا محمد بن عمير بن عطارد ( اللهوف ، ص 107 ) يا محمد بن عمير تميمى ( تاريخطبرى ، ج 3 ، ص 278 ) ؛ از فرماندهان سپاه على عليه السلام در صفين بود ( ر . ك . لسان الميزان ، ج 5 ، ص 328 ) . او از كسانى است كه براى ريختن خون عمرو بن حمق خزاعى رضى الله عنه نزد زياد بدگويى كرد تا آنجا كه مورد نكوهش عمرو بن حريث و زياد قرار گرفت ( ر . ك . تاريخ طبرى ، ج 3 ، ص 225 ) . او بر ضد حجر بن عدى شهادت داد و در جنگ با مختار ، فرمانده مُضَر بود . سپس با مختار بيعت كرد و از سوى او به آذربايجان فرستاده شد . وى با حارث بن ربيعه ، والى كوفه ، به نفع ابن زبير با خوارج مىجنگيد . او از كوفيانى بود كه عبدالملك مروان با وى مكاتبه كرد و ولايت همدان را به وى داد . سپس به كوفه بازگشت و در دوران ولايت حجاج تا سال 75 ه در آن شهر بود و بعد از آن ، اثرى از وى ديده نشد ( ر . ك . وقعة الطف ، ص 95 ) .
( 2 ) - الارشاد ، ص 203 .