رسائل ومسائل ( فارسي ) — صفحة 214

و اگر مراد او از اين كه علم آنها علم خدا است معنى ديگر است ، صحيح نيست ، و اصل مطلب وعبارت هر دو باطل است . وامّا جواب از سؤال چهارم آن است كه مذهب صحيح ، بلكه مجمع عليه فرقه ء عدليّه وطايفه ناجيه ء شيعه ء اماميّه اين است كه خيرات وشرور در افعال عباد مستند به خود ايشان ، و خود بنده موجد آنها است ، يا به استقلال ، يا به أمر بين الأمرين ، ومذهب اشاعره كه استناد همه ء افعال را به حق سبحانه و تعالى مىدهند و بنده را اصلًا مؤثّر نمىدانند باطل است . و ليكن در احاديث ائمّه ء اطهار و كلمات علماى ابرار نسبت خالقيّت خير وشر به حقّ سبحانه و تعالى بسيار واقع شده ، بلكه در ادعيه كه مأمور به خواندن وتكلَّم به آنها هستيم نيز تصريح به آن شده ، چنانچه در مرسله ء اسحاق بن عمّار وارد است كه : سه ساعت در روز ، و سه ساعت در شب است كه خداوند عالم در آنها تمجيد خود را مىفرمايد ومىگويد : * ( إِنِّي أَنَا الله رَبُّ الْعالَمِينَ ) * ، تا اين كه مىفرمايد : انّي أنا الله خالق الخير والشرّ ، تا آخر دعا ، پس مىفرمايد : « ما من عبد يدعو بهنّ مقبلًا قلبه إلى الله تعالى الَّا قضى الله حاجته » . ( 1 ) و در موثّقه ء عبد الله بن اعين وارد شده است دعاى تمجيد كه خواندن آن هر روز و شب مستحب است ، و از جمله ء فقرات آن است كه : أنت الله لا إله الَّا أنت خالق الخير والشرّ . ( 2 ) و در صحيحه معاوية بن وهب وغيرها وارد شده كه خداى تعالى مىفرمايد : أنا خلقت الخلق وخلقت الخير ، واجريته على يدى من احببت ، وخلقت الخلق وخلقت الشرّ وأجريته على يدى من اريد . ( 3 )