رسائل ومسائل ( فارسي ) — صفحة 118

[ ابتلاء انبياء به منفّرات ] س 40 : آيا در انبيا ( عليهم السّلام ) نقص در اعضاء يا معيوب بودن جايز است به علَّت عارضه اى ، مثل حضرت ايّوب ( عليه السّلام ) كه نسبت مىدهند كه كرم به بدن مباركش افتاد ، يا نه ؟ ج : بدان كه اكثر متكلَّمين شيعه اثبات كرده اند كه مىبايد انبياء و حجج خالى باشند از عيبى كه موجب نفرت خلق از ايشان باشد ، زيرا كه اين منافى غرض از بعثت ايشان است ، و بر طبق اين مطلب ايشان هم دو حديث در كافى به نظر رسيده كه يكى ظاهر در اين مطلب است ، و ديگرى نزديك به صريح ، بلكه صريح است . اوّل : روايت عبد العزيز بن مسلم است از حضرت امام رضا ( عليه السّلام ) وحديث طولانى است ، و يك فقره ء آن اين است : « الامام المطهّر من الذنوب والمبرّى عن العيوب » . ( 1 ) و يكى ديگر روايت اسحاق بن غالب از حضرت امام جعفر صادق ( عليه السّلام ) ، و آن حديث نيز بسيار طولانى است ، و در آنجا در اوصاف امام مىفرمايد : « مصروفاً عنه قوارف السوء مبرّأ عن العاهات ، محجوباً عن الآفات » . ( 2 ) وملَّا محمّد باقر مجلسى ( قدّس سرّه ) در كتاب بحار الأنوار بعد از نقل اين حديث فرموده : « و المراد بالعاهات والآفات الامراض التى توجب نفرة الخلق وتشويه الخلقة ، كالعمى والعرج والجذام و . . واشباهها » .