فرمود : شنيدم از پدرم موسى بن جعفر عليه السلام فرمود : « عمرو بن عبيد » ( كه يكى از علماى بزرگ اهل سنت در آن زمان بود ) به خدمت امام صادق عليه السلام داخل شد ، سلام كرد و نشست ، سپس اين آيه را خواند : « آنهائى كه از گناهان بزرگ و كارهاى زشت اجتناب مىكنند ( خداوند آنها را مىآمرزد ) » ( نجم / 34 ) و سكوت كرد . امام صادق عليه السلام فرمود : چرا سكوت كردى ؟ عمرو بن عبيد گفت : دوست دارم گناهان كبيره را از آيات قرآن براى من بازگو كنى امام صادق عليه السلام فرمود : اى عمرو ! بزرگتر از گناهان بزرگ شرك به خداوند است ، خدا مىگويد : « هر كه بر خدا شرك ورزد خدا بهشت را بر او حرام مىكند » . ( مائده / 72 ) و سپس نااميدى از رحمت خدا است ، زيرا خدا مىگويد :
« نااميد نمىشود از رحمت خداوند مگر مردم كافر » . ( يوسف / 88 ) سپس ايمن بودن از مكر خدا است ، زيرا خدا مىگويد : « ايمن نمىشود از مكر خداوند مگر گروه زيانكاران » . ( اعراف / 89 ) سپس عاق شدن بر پدر و مادر است ، زيرا خدا عاق پدر و مادر را ستمگر و شقى قرار داده است . سپس كسى را و يا مؤمنى را بنا حق كشتن است ، زيرا خدا مىگويد : « هر كه مؤمنى را از روى عمد بكشد جزايش دوزخ جاودانى است » . ( نساء / 96 ) و متهم كردن زن
جهاد النفس ( فارسى ) — صفحة 194
مساهمون: الحر العاملي
ص١٩٤