از جمله وصيتهائى كه كرد اينكه فرمود : بپرهيز از لجاجت ، و از رفتن ( به جائى ) بدون حاجت ، و از بىجهت خنديدن . خطايت را يادآور شو ، و بپرهيز ( از پىجوئى ) لغزشهاى مردم .
6 - در نهج البلاغه آمده است كه حضرت على عليه السلام در نهى از عيب كردن مردم فرمود : بر اهل عصمت ( دورىكنندگان از گناه ) و بر كسانى كه خداوند سلامت در عمل را به ايشان عنايت كرده سزاوار است كه بر اهل معصيت و گناه رحم كنند ( و بر آنان خرده نگيرند ) و سپاسگزارى بر آنان غالب باشد و آنان را از توجه به ديگران باز دارد ، چرا بايد شخص عيبكننده برادرش را عيب كند و گرفتاريش را خرده گيرد ، آيا به ياد نمىآورد آن گناهى كه خدا برايش پوشانده است ، بزرگتر از گناهى است كه آن را بر ديگرى عيب مىگيرد ؟
چگونه ديگرى را به گناهى عيب مىگيرد و حال آن كه خودش آن را مرتكب شده است ؟ اگر عين اين گناه را نكرده ولى خدا را در گناهى بزرگتر از آن نافرمانى كرده است . سوگند به خدا اگر خدا را گناه بزرگى نكرده ولى گناه كوچك كرده است ، وانگهى جرأت او بر عيبجوئى مردم خود گناه بزرگتر است . اى بنده خدا ! در عيب كردن بندهاى در گناهى كه دارد
جهاد النفس ( فارسى ) — صفحة 162
مساهمون: الحر العاملي
ص١٦٢