خداوند است ، و برادر مسلمانش را به چيزى عيب نگيرد تا از خودش آن عيب را بر طرف كند چه اينكه انسان عيبى را از خود بر طرف نمىكند مگر كه عيب ديگرى برايش ظاهر مى - شود ، و براى انسان كفايت مىكند مشغول شدن به نفس خويش از توجه كردن به ديگران .
2 - امام باقر عليه السلام فرمود : شنيدم از « جابر بن عبد الله انصارى » مىگفت :
روزى رسول خدا ( ص ) از جمع ما گذر مىكرد ، ايستاد و سلام كرد و سپس فرمود : چگونه است مرا كه مىبينم دنيا بر بسيارى از مردم غلبه كرده است . تا اينكه فرمود : خوشا به حال كسى كه مشغولشدنش به ترس از خدا او را از ترس از مردم باز دارد ، خوشا به حال كسى كه مشغول شدن به عيب خويش او را از توجه به عيبهاى برادران مؤمنش باز دارد .
3 - امام باقر عليه السلام فرمود : در عيب داشتن انسان همين بس كه به جستجوى عيوب مردم پرداخته ولى به عيب خود كور باشد ، و چيزى را بر مردم عيب كند كه خود داراى آن باشد و نتواند از آن روى گردان شود ، و همنشين خود را آن گونه آزار دهد كه آن را خود نخواهد .
جهاد النفس ( فارسى ) — صفحة 160
مساهمون: الحر العاملي
ص١٦٠