و يمن را تباه مىكرد و به عراق چشم طمع مىدوخت و با آن گروه يمنى كه به همراه داشت كشتن عثمان را القا مىكرد و به جاى دانش به گمان و عوض يقين به شك و در برابر نيكوكارى به شهوترانى بسنده مىنمودند ، پس به همراه حجازيان و عراقيان ، روانه شو ، آنگاه او را با چيزى چنان هدف بگير كه گلويش را بفشرد و جانش را بگيرد . پس حضرت فرمود : اى قيس به خدا سوگند نيكو گفتى و زيبا بيان كردى .
و امّ فضل دختر حارث به امير المؤمنين عليه السّلام نامه نوشت و او را از حركت عايشه و طلحه و زبير آگاه كرد و حضرت تصميم به حركت گرفت [ از آن سوى ] خبر سستى سعد و اسامه بن زيد و محمد بن مسلمه به حضرت رسيد پس سعد گفت : شمشير از نيام در نمىآورم تا اينكه مؤمن از كافر تشخيص داده شود و اسامه گفت : با مردى كه « لا إله الا اللّه » مىگويد نبرد نمىكنم و اگر در دهان شير باشد با او همراه مىشوم ، محمد بن مسلمه گفت : رسول خدا صلّى اللّه عليه و إله شمشيرى به من هديه داد و فرمود : اگر مسلمانان اختلاف كردند آن را به پهناى [ كوه ] احد بكوب و در خانهء خود بمان . عبد اللّه بن عمر نيز از سپاه حضرت بيرون آمد . پس عمار ياسر گفت : آن گروه را رها كن ، اما عبد اللّه كه سست مىباشد و سعد هم حسود است و محمد بن مسلمه پس گناه تو به گردن او ، زيرا تو مرحب قاتل برادرش را كشتى . آنگاه عمّار به محمد بن مسلمه گفت : آيا با محاربان مبارزه نمىكنى ؟ پس به خدا سوگند اگر امير المؤمنين عليه السّلام به طرفى رو آورد هر آينه من جانب او را مىگيرم . و كعب بن مالك عرض كرد : اى امير المؤمنين همانا از گروه انصار به شما خبر رسيد كه اگر [ كس ] غير ما بود همراه تو به پا نمىخواست . به خدا سوگند همه آنچه را كه ما حلال مىبينيم حلال و همه آنچه را كه ما حرام مىپنداريم حرام نيست ، و در ميان مردم كسى هست كه به بهانهء [ قتل ] عثمان آگاهتر از كسى است كه او را به قتل رسانيد و تو به حال ما از ما آگاهترى ، پس اگر عثمان درحالىكه ستمگر بود كشته شد گفتار تو را مىپذيريم و اگر مظلومانه كشته شد پس گفتار ما را بپذير ، بنابراين اگر در اين مورد ما را به ترديد بسپارى پس شگفتا از يقين ما و شك تو درحالىكه به ما فرمودى : از ميان برندهء آنچه بر آن توافق كرديد و پايانبخش آنچه در آن اختلاف نموديد نزد من است ، و گفت :
الأمالي ( فارسى ) — صفحة 757
مساهمون: صادق حسن زاده
ص٧٥٧