تا اينكه بر او خرماى تازه فرو ريخت . و همانا خداوند ( والامقام ) مرا برگزيد و بر آن دو و بر همهء زنانى كه پيش از من بودند برترىام داد ، زيرا من در خانهء كهن [ كعبه ] او زايمان كردم و سه روز در آن ماندم و از ميوههاى بهشتى و جوانههاى آن خوردم . هنگامى كه خواستم خارج شوم درحالىكه فرزندم بر دستم بود سروشى غيبى ندا در داد و فرمود : اى فاطمه ، او را على نامگذارى كن و من والاى بزرگتر هستم ، و من او را از توانايى و شكوه برترى و دادگرى عادلانهء خود آفريدم و نامش را از نام خودم برگرفتم و با آداب دانى خود تربيتش كردم و كارم را به او واگذار نمودم ، و او را بر دانش پنهان خود آگاه كردم و در خانهء من متولد شد و او نخستين كسى است كه بر فراز خانه من بانگ برمىآورد و بتها را درهم مىشكند و به رو پرتشان مىكند ، من را بزرگ مىدارد و ستايش مىنمايد و به يگانگى مىخواهد و او پس از دوست و پيامبر و بهترين آفريده و فرستادهام محمد ، پيشوا بوده و جانشين او خواهد بود و خوشا به سعادت كسى كه او را دوست بدارد و ياريش نمايد ، و واى بر كسى كه از او سرپيچى كند و او را رها كرده و حقش را انكار نمايد . آن دو راوى گفتند : هنگامى كه ابو طالب او را ديد از ديدنش شادمان گرديد و على عليه السّلام فرمود : سلام بر تو اى پدر و رحمت و بركتهاى خداوند بر تو باد . گفتند : آنگاه رسول خدا صلّى اللّه عليه و إله وارد شد ، و هنگامى كه آن حضرت وارد شد امير المؤمنين عليه السّلام به خاطر او به جنبش آمد و به رويش لبخند زد و گفت : درود و رحمت و بركتهاى خداوند بر تو باد اى رسول خدا گفتند : سپس امير المؤمنين عليه السّلام به اذن خداوند ( و الا مقام ) سرفه كرد و فرمود : « به نام خداوند بخشندهء بخشاينده * به راستى كه مؤمنان رستگار شدند * همانان كه در نمازشان فروتنند » تا پايان آيات [ را تلاوت كردند ] ، آنگاه رسول خدا صلّى اللّه عليه و إله فرمود : به واسطهء تو رستگار شدند و امير المؤمنين عليه السّلام همهء آيات را قرائت فرمود تا اين فرمايش : « آنانند كه خود وارثانند * همانان كه بهشت را به ارث مىبرند و در آنجا جاودان مىمانند » [ مؤمنون : آيات 1 الى 11 ] و رسول خدا صلّى اللّه عليه و إله فرمود : به خدا سوگند تو فرماندهء آنانى ، از دانشهايت به آنان آذوقه مىدهى و آنان تأمين معاش مىشوند و به خدا سوگند تو راهنماى آنانى و به واسطهء تو راهبرى مىشوند .
الأمالي ( فارسى ) — صفحة 735
مساهمون: صادق حسن زاده
ص٧٣٥