ابو ذر پرسيد : يا رسول اللّه ، آيا دربارهء آنچه بر زبان مىآوريم مورد مؤاخذه قرار خواهيم گرفت ؟ پيامبر صلّى اللّه عليه و إله فرمود : اى ابو ذر ! مگر مردم را غير از درو كردههاى زبانهاى ايشان بر روى آتش جهنم سرازير مىكند ؟ ! تا زمانى كه تو سكوت اختيار كردهاى در سلامتى هميشگى به سر مىبرى و همينكه لب گشودى اگر سخن نيكى بر زبان راندى براى تو ثواب و پاداش نوشته مىشود و اگر سخن زشتى گفتى بر تو گناه ثبت خواهد شد . اى ابو ذر ! به درستى كه شخصى در مجلس سخنانى مىگويد تا اهل مجلس را بخنداند به خاطر همين كارش در طبقات جهنم كه به اندازهء فاصلهء زمين و آسمان است فرو مىرود . اى ابو ذر ! واى بر كسى كه سخن دروغ بر زبان آورد تا گروهى را بخنداند ، واى بر چنين كسى ! واى بر چنين كسى !
اى ابو ذر ! هركس خاموشى گزيد نجات يافت ؛ پس راستگويى پيشه كن و هرگز از دهان خود دروغى صادر مكن . ابو ذر پرسيد : يا رسول اللّه ، توبهء كسى كه از روى عمد دروغ گويد چيست ؟ پيامبر صلّى اللّه عليه و إله فرمود : استغفار كردن و نمازهاى پنجگانه را خواندن اين گناه را مىشويد و پاك مىسازد . اى ابو ذر ! از غيبت بپرهيز كه به طور قطع غيبت بدتر از زنا است . پرسيدم : پدر و مادرم فدايت ، اين چگونه قابل تصوّر است ؟ پيامبر صلّى اللّه عليه و إله فرمود : براى اينكه زناكار توبه مىكند ، خداوند توبهاش را مىپذيرد ولى اگر غيبت كننده توبه كند خداوند نمىپذيرد تا اينكه صاحب حق آن را حلال نمايد . اى ابو ذر ! دشنام دادن به مسلمان فسق و گناه است و با مسلمان جنگ كردن كفر به شمار مىآيد و گوشت مسلمان را خوردن ( يعنى غيبت كردن او ) معصيت كردن خداست و حرمت مال او مثل حرمت خون اوست . عرض كردم : اى پيامبر خدا ، غيبت چيست ؟ برادر خود را طورى ياد كنى كه خوشايندش نيست . گفتم : اگر آن عيب در آن شخص وجود داشته باشد چگونه است ؟ فرمود : اگر آن عيب در او باشد آن غيبت به شمار مىآيد و اگر چنين عيبى در او نباشد به طور قطع تهمت است . اى ابو ذر ! هركه از برادر مسلمان خود دفاع نمايد و غيبت را از او دفع كند بر خداوند عزّتمند لازم است او را از آتش جهنم آزاد نمايد . اى ابو ذر ! كسى كه در نزد او غيبت مسلمانى به ميان مىآيد و او توانايى دفاع و يارى غيبت شونده را دارد و او را يارى مىكند ، خداوند عزّتمند در دنيا و آخرت او را يارى خواهد كرد و اگر توانايى يارى را دارد
الأمالي ( فارسى ) — صفحة 341
مساهمون: صادق حسن زاده
ص٣٤١