تخطي إلى المحتوى الرئيسي

الأمالي ( فارسى ) — صفحة 339

مساهمون:

ص٣٣٩
روزىاش او را در مىيابد همچنان‌كه مرگ او را در خواهد يافت . اى ابو ذر آيا سخنانى به تو نياموزم تا خداوند تو را به سبب آن‌ها بهره‌مند گردند ؟ من عرض كردم . چرا اى رسول خدا . فرمود : خدا را به ياد داشته باش تا خداوند تو را به ياد داشته باشد . خداوند را به ياد داشته باش تا او را پيشاپيش خود بيابى . در راحتى خودت را با خداوند آشنا كن تا او در سختى خودش را با تو آشنا كند . اگر چيزى مىخواهى از خدا بخواه و اگر يارى مىجويى از خدا بجوى ، كه آنچه تا روز قيامت خواهد شد به قلم آمده است . اگر همهء آفريدگان بكوشند در چيزى كه برايت نوشته نشده به تو سودى برسانند ، نخواهند توانست و اگر در چيزى كه خداوند برايت ننوشته است بكوشند كه به تو زيانى برسانند باز هم نخواهند توانست . پس اگر توانستى كه با خرسندى و يقين براى خدا كار كنى بكن و اگر نتوانستى در شكيبايى بر آنچه نمىپسندى نيز خير فراوانى است . كه پيروزى به همراه شكيبايى و گشايش به همراه گرفتارى است . « و بى گمان ، با دشوارى ، آسانى همراه است » . [ انشراح ( 94 ) : آيهء 6 ] اى ابو ذر با غناى خداوند بى نيازى بجو تا خداوند بىنيازت كند . من عرض كردم : اى رسول خدا آن چيست ؟ فرمودند : صبحانهء روز و شام شب . هركس به آنچه خداوند روزىاش كرده قناعت كند توانگرترين مردمان است . اى ابو ذر خداوند پاك و و الا مىفرمايد : من همهء سخنان حكيم را نمىپذيرم ، بلكه به انديشه و هوس انگيزه‌اش مىنگرم . اگر انديشه و انگيزه‌اش در چيزى باشد كه من دوست دارم و مىپسندم ، سكوتش را سپاس و ياد خودم و متانت [ او ] قرار مىدهم اگرچه خودش به سخن در نيايد . اى ابو ذر خداوند پاك و و الا به چهره و مالتان نمىنگرد بلكه به دل و عملتان مىنگرد . اى ابو ذر پرهيزكار را درياب كه جايگاهش اين‌جا است . دو را رها كنيد تا با هم آشتى كنند . اى ابو ذر ! تقوى در اينجاست ، تقوا در اينجاست - و حضرت اشاره به سينهء مبارك خود كرد - . اى ابو ذر ! چهار ويژگى است كه جز مؤمن به آنها دست نمىيابد : خاموشى و آن اوّل عبادت به شمار مىآيد و فروتنى و خاكسارى در پيشگاه خداوند متعال و به ياد خدا بودن در هر شرايطى و اندك چيزى - يعنى كمى مال و منال - . اى ابو ذر ! قصد كار نيك كن هر چند موفّق به انجام آن نشوى ولى ( چون نيّت كار خير كرده‌اى ) در شمار اهل غفلت قرار نمىگيرى . اى ابو ذر ! كسى كه مراقب باشد و تسلّط يابد بر آنچه در ميان ران‌هاى اوست - يعنى فرج خود - و آنچه در ميان ريش او قرار گرفته - يعنى زبان خود - و آن دو را از حرام نگاه دارد وارد بهشت خواهد شد .