[ 328 - فضائل حضرت على عليه السّلام ]
[ 352 ] 2 - سعيد اعرج مىگويد : من و سليمان بن خالد بر امام صادق عليه السّلام داخل شديم . پس امام شروع به سخن كرد و فرمود : اى سليمان ! مىبايست به هر آنچه از سوى امير مؤمنان على بن ابى طالب آمده است عمل شود . و از هر آنچه او نهى فرموده است دورى گردد . او هر برترى كه رسول خدا صلّى اللّه عليه و إله دارد را دارا است و فرستاده او بر تمامى آفريدگان خدا برترى دارد . كسى كه بر امير مؤمنان در امرى عيب بگيرد چون كسى است كه بر خدا و فرستاده او عيب گرفته است و كسى كه در امر كوچك و يا بزرگى بر او خرده گيرد چون كسى است كه به خدا شرك ورزيده است . امير مؤمنان در [ شناخت ] خداوند بود كه جز از آن نمىتوان وارد شد و راه او بود كه هركس به غير او دست يازد نابود مىشود و حكم امامان پس از او يكى پس از ديگرى نيز همين است . خداوند آنان را ستونهاى زمين قرار داد . و آنان دليل رساى خداوندند بر كسانى كه بر روى زمين و يا زير خاك باشند . آيا نمىدانى كه امير مؤمنان عليه السّلام مىفرمود : من از سوى خدا قسمتكننده بهشت و دوزخ و جداكننده بزرگ [ ميان حق و باطل ] و صاحب عصا و نشان [ فرمانروايى ] هستم ، و تمامى فرشتگان و روح همانند آنچه براى محمد صلّى اللّه عليه و إله اقرار نمودهاند بر من اقرار كردهاند و همچون وظيفهاى كه بر دوش پيامبر نهاده شد بر دوش من نيز قرار گرفت و آن وظيفهاى است از سوى خدا و به درستى كه محمد صلّى اللّه عليه و إله خوانده مىشد پس [ به جامه وحى ] پوشانده مىشد و به حرف طلبيده مىشد پس سخن مىگفت و من نيز خوانده شده و [ به جامه الهام ] پوشانده مىشوم و به حرف خوانده مىشوم پس سخن مىگويم و خصوصياتى به من عطا گرديد كه به هيچ كس پيش از من عطا نشده بود : دانش بلاها و رويدادهاى آسمانى و زمينى و قضاوت به من عطا گشت .
[ 329 - علامت مؤمن و منافق ]
[ 353 ] 3 - سويد بن غفلة مىگويد : شنيدم كه امام على عليه السّلام مىفرمود : به خدا سوگند ، اگر تمام دنيا را بر منافق فروبريزم و به او ببخشم مرا دوست نخواهد داشت و اگر با اين شمشير ضربهاى به بينى انسان مؤمن بزنم [ و او را بيازارم ] مرا دوست مىدارد . و [ علتش ] آن چيزى است كه از رسول خدا صلّى اللّه عليه و إله شنيدم كه مىفرمود : اى على ! جز مؤمن تو را دوست نمىدارد و جز منافق تو را دشمن نمىدارد .