اشك جارى مىساخت و در حالى كه لباسى از پشم شتر بر تن داشت در برابر كعبه چنين مىگفت : « اللهم اقلنى عثرتى و اغفر لى ذنبى و اعدنى الى الدار التى اخرجتنى منها » .
خداوند نيز در پاسخ آدم فرمود : « ا قلتك عثرتك و نحضرت لك ذنبك و ساعيدك الى الدار التى اخرجتك منها » .
نگارنده گويد : براساس اين روايت مىتوان گفت كه بهشتى كه آدم از آن رانده شد بهشت خلد بوده است و مقصود از عرش كه آدم در آنجا جايگاه حضرت محمد و اهل بيتش را نگريسته بود همان سقف بهشت خلد است ؛ زيرا در روايتى آمده است كه « إنّ الجنة فوق السماء و سقفها العرش ؛ همانا بهشت بر فراز آسمان است و سقفش عرش است » و تأويل بهشت ، به بهشت برزخى كه ارواح مؤمنان در آنجا گرد هم جمع مىشوند بعيد به نظر مىرسد . به هر حال اگر بخواهيم ميان روايات ناهمگون و متناقض جمع نماييم مىتوانيم اين اخبار را براساس تقيه ، به يكى از بوستانهاى دنيا فرض نماييم .
امام صادق عليه السّلام مىفرمايد : سخنان الهى كه به آدم القاء شد و او اين سخنان را بر زبان آورد و توبهاش پذيرفته شد همان نام پيامبر و اهل بيتش بود .
« مفضل » در ادامه از امام صادق عليه السّلام پرسيد : كلمهء « أتمّهنّ » كه در آيات مربوط به آدم آمده است به چه معناست ؟
امام عليه السّلام فرمود : آدم به دوازده امام معصوم كه نه تن از آنان فرزندان حسين عليه السّلام هستند يكبهيك سوگند ياد نمود و نام هريك را تا حضرت قائم عليه السّلام ياد نمود .
در روايات آن كلماتى كه آدم هنگام توبهاش گفت مختلف است ؛ برخى معتقدند كه آدم آيهء
« رَبَّنا ظَلَمْنا أَنْفُسَنا . . . »
را بر زبان جارى نمود .
در روايتى نيز آمده است كه آدم اين دعا را نجوى نمود : « سبحانك اللّهم و