الْعالِينَ »
و نام ما پنج تن بر سرا پردهء عرش نقش بسته است . پيامبر صلّى اللّه عليه و آله و سلّم در روايتى ديگر فرمودهاند : آدم و حواء در بهشت بودند تا اينكه مطابق هفت ساعت دنيا از بهشت رانده شدند و آنگاه بود كه خداوند آنان را به زمين فرود آورد . « 1 » در علل الشرايع نيز به نقل از وهب آمده است : هنگامى كه فرشتگان بر آدم سجده نمودند و ابليس از سجده بر آدم سر باززد خداوند به او فرمود :
« اخْرُجْ مِنْها »
. پس آنگاه خداوند به آدم امر فرمود كه بر فرشتگان درود فرستد و گويد : « و عليك السّلام و رحمة اللّه و بركاته » و خداوند به آدم مژده داد كه تحيت تو و فرزندانت تا روز رستاخيز اينچنين خواهد بود . « 2 »
از امام صادق عليه السّلام دربارهء بهشت آدم پرسيدند . فرمود : بهشتى از بهشتهاى دنيا بود كه خورشيد و ماه بر آن تلألؤ مىنمود و اگر آدم در بهشت جاودان و حقيقى جاى مىگرفت هرگز از آن بيرون نمىآمد . « 3 »
على بن ابراهيم نيز اين روايت را نقل نموده است . « 4 »
دربارهء بهشتى كه آدم در آن مىزيست اختلافنظر هست كه آيا آن بهشت در زمين بود و يا در آسمان ؟ و اگر آن بهشت در آسمان بوده آيا همان « جنّة الخلد » است و يا بهشت ديگرى مراد است ؟
اكثر عالمان شيعى و مفسران و اجماع معتزله بر اين باورند كه مقصود از بهشت همان جنهء الخلد است . ابو هاشم عقيده دارد كه آن بهشت در روى زمين بوده است و گروهى نيز آن بهشت را بوستانى در دنيا مىدانند . امّا آن گروه كه بهشت آدم را همان « جنة الخلد » مىدانند بر گفتهء خود چنين دليل مىآورند كه متبادر از روايات و الف و لام عهديه در « الجنّة » همان جنّهء الخلد است .
هامش
( 1 ) . خصال ص 396 .
( 2 ) . علل الشرايع ج 1 ص 126 .
( 3 ) . علل الشرايع ج 2 ص 325 .
( 4 ) . تفسير قمى ج 1 ص 43 .