فصل دوم برانگيخته شدن نوح در ميان قومش داستان طوفان نوح
« نوح بن متوشلخ بن اخنوخ » نخستين پيامبر پس از ادريس عليه السّلام است .
گفته شده است كه نوح در همان سال وفات آدم عليه السّلام به دنيا آمد و هنگام برانگيخته شدن به پيامبرى چهارصد سال داشت . قومش او را آزار و اذيت كردند و آنقدر او را مىزدند كه بيهوش بر زمين مىافتاد و چون به هوش مىآمد مىگفت : « اللّهمّ اهد قومى فإنّهم لا يعلمون ؛ خدايا قوم مرا هدايت فرما كه بىگمان آنان نادانند » . با اين وجود قوم نوح او را چنان كتك مىزدند كه از گوشهايش خون فرومىريخت و پس آنگاه بدن خونين او را در كنار در خانهاش رها مىكردند .
خداوند به نوح وحى فرمود :
« أَنَّهُ لَنْ يُؤْمِنَ مِنْ قَوْمِكَ إِلَّا مَنْ قَدْ آمَنَ
« 1 » ؛ به راستى از قوم تو جز آنان كه ايمان آوردهاند ديگر كسى ايمان نخواهد آورد » . پس از نزول اين آيه بود كه نوح ، قومش را نفرين كرد و فرمود :
« رَبِّ لا تَذَرْ عَلَى الْأَرْضِ مِنَ الْكافِرِينَ دَيَّاراً ؛
« 2 » پروردگارا ، بر روى زمين از اين كافران هيچكسى را مگذار » .
هامش
( 1 ) . سوره هود / 36 .
( 2 ) . سوره نوح / 26 .