هزار و چهار صد و پنجاه سال عمر كرد و برخى نيز بر اين باورند كه او هزار و چهار صد و هفتاد سال زيست . عدهاى نيز مىگويند كه او هزار و سيصد سال زيست ؛ اما بسيارى از روايات معتبر عمر او را دو هزار و پانصد سال ذكر نمودهاند .
نگارنده گويد : اين گونه از روايات را بدون در نظر داشتن زمان برانگيخته شدن نوح به پيامبرى و روزگار ساخت كشتى و پديدار شدن طوفان و ديگر حوادث مىتوان به تأويل برد .
شيخ طبرسى رحمه اللّه دربارهء آيهء
« إِنَّهُ كانَ عَبْداً شَكُوراً ؛
همانا نوح بنده اى شكرگذار بود » مىفرمايد : هرگاه نوح لباس بر تن مىكرد و يا غذايى مىخورد به شكرگذارى مىپرداخت . او خوراكش را با بسم اللّه آغاز مىكرد و با الحمد للّه به پايان مىبرد .
امام باقر و امام صادق عليهما السّلام فرمودهاند : حضرت نوح صبحگاه و شامگاه اين ذكر را زمزمه مىكرد :
« اللهّم إنّى أشهدك أنّ ما اصبح أو امسى بى من نعمة فى دين أو دنيا فمنك وحدك لا شريك لك ، لك الحمد و لك الشكر و بها على حتّى ترضى و بعد الرضا « 1 » ؛ پروردگارا ، هرسپيدهدم و شامگاه گواهى مىدهم كه هر نعمتى كه دارم تنها از آن توست ؛ تو شريكى ندارى و ستايش و سپاس تنها از آن توست تا اينكه راضى گردى .
برخى از روايات اشاره نموده است كه نوح اين ذكر را يكبار مىگفت هر چند در برخى ديگر از روايات آمده است كه نوح تا ده مرتبه نيز اين ذكر را بر زبان جارى مىساخته است .
عبد العظيم حسنى از امام عسگرى عليه السّلام روايت نموده است كه نوح دو هزار و پانصد سال زيست . او روزى در كشتى خويش به خواب رفته بود كه بادى وزيد
هامش
( 1 ) . مجمع البيان ج 3 ص 612 .