عبارتند از : 1 - آذرم كه عبارت است از اين كه روح ، منحصرا از آوردن كارهاى زشت بترسد و از نكوهش و ناسزاى راست بپرهيزد . 2 - دعه مىباشد و آن آرامش نفس در وقت جنبيدن شهوتهاست . 3 - شكيبايى است و آن مقاومت كردن نفس در برابر خواهش است تا در برابر لذّتهاى زشت مطيع و منقاد نشود . 4 - بخشش است و آن عبارت از ميانه روى در گرفتن و دادن است ، بطورى كه مال را در جايى كه سزاوار است به اندازهء لازم و به صورتى كه شايسته است ، ببخشايد . فضيلتهايى جزو شاخه هاى اين نيروست كه با خواست خدا به زودى ياد خواهيم كرد . 5 - آزادگى و آن فضيلتى است براى نفس كه به وسيلهء آن مال از راهش به دست مىآيد و به مقدارى كه لازم است در راهش داده مىشود و به دست آوردن مال از راه نادرست را منع مىكند . 6 - قناعت است و آن آسان گرفتن در خوردنيها و آشاميدنيها و آرايش كردن مىباشد . 7 - دماثت : يعنى داشتن اخلاقى سهل و آسان . اين فضيلت عبارت از آن است كه نفس به خوبى در فرمان باشد تا بستايد و بر كارهاى زيبا بشتابد ( 1 ) . 8 - نظم دادن به كارها و آن حالتى براى نفس مىباشد كه آن را به اندازه گيرى كارها به بهترين صورت و مرتّب كردن آن به صورتى كه سزاوار است رهبرى مىكند . 9 - هدايت : و آن دوست داشتن و محبّت به كامل شدن نفس با رسيدن به بهترين درجه مىباشد . 10 - مسالمت : و آن سازش نفس است كه از ملكه اى حاصل مىشود كه در آن اضطرابى وجود ندارد . 11 - وقار : و آن عبارت از استوارى نفس در موقع حركت ، براى به دست آوردن مطالب مىباشد .