تاريخ المدينة المنورة (تاريخ مدينه منوره) (فارسى) — صفحة 455

يافت و بدان دانا شد . او هر گاه پيامبر صلى الله عليه و آله در خواب بود نزد ابوبكر مىرفت و اين امر را از همراهان خود پنهان مىداشت ، رسول خدا صلى الله عليه و آله را نيز از عثمان خوش آمد و به او علاقه‌مند شد . هيأت چند وقتى ماندند و هر روز نزد رسول خدا صلى الله عليه و آله مىرفتند و حضرت آنان را به اسلام دعوت مىفرمود . تا اين كه سرانجام مسلمان شدند . پس از آن كنانة بن عبدياليل به رسول خدا صلى الله عليه و آله گفت : آيا با ما آتش بس مىكنى و مهلت مىدهى كه نزد خاندان خود برگرديم ؟ فرمود : اگر اسلام را بپذيريد به شما مهلت مىدهم و گرنه ميان من و شما نه صلحى است و نه آتش بسى . گفتند : دربارهء زنا چه مىفرمايى ؟ ما مردمانى هستيم كه فراوان به غربت مىرويم . فرمود : بر شما حرام است ؛ خداوند فرموده است ؟ لَاتَقْرَبُوا الزِّنَى إِنَّهُ كَانَ فَاحِشَةً وَسَاءَ سَبِيلًا « 1 » گفتند : درباره ربا چه مىفرمايى ؟ فرمود : « ربا حرام است » . گفتند : همهء اموال ما از ربا و سودش است . فرمود : « اصل سرمايه‌تان از آنِ شماست » كه خداوند مىفرمايد يَا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا اتَّقُوا اللَّهَ وَذَرُوا مَا بَقِىَ مِنْ الرِّبَا إِنْ كُنتُمْ مُؤْمِنِينَ . « 2 » مصرف آن نداريم . فرمود : « خداوند آن را حرام فرموده است » مىفرمايد : يَا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا إِنَّمَا الْخَمْرُ وَالْمَيْسِرُ وَالْأَنصَابُ وَالْأَزْلَامُ رِجْسٌ مِنْ عَمَلِ الشَّيْطَانِ فَاجْتَنِبُوهُ لَعَلَّكُمْ تُفْلِحُونَ « 3 » هيأت ثقيف پس از شنيدن اين آيات با همديگر نزاع كردند و به مخالفت با هم پرداختند . سرانجام سفيان بن عبداللَّه به آنان گفت : شما را چه مىشود ! ما بيم آن داريم كه اگر با او مخالفت كنيم سرنوشتى چون سرنوشت مكه داشته باشيم . برخيزيد تا نزد او برويم و با خواسته‌اش موافقت كنيم . پس نزد پيامبر صلى الله عليه و آله آمدند و گفتند : هر چه خواستى پذيرفته است . آنگاه پرسيدند : دربارهء الهه چه مىفرمايى ؟ با آن چه كنيم ؟ فرمود : « آن را در هم بشكنيد » . گفتند : هرگز . اگر