تاريخ المدينة المنورة (تاريخ مدينه منوره) (فارسى) — صفحة 423

ابىحقيق را خواست و دربارهء پوست شتر و نيز دو خمره كه در آنها اموالى بوده و به هنگام بيرون رفتن از مدينه آنها را با خود برده بودند ، از ايشان پرسيد . آنها اين اموال را پنهان و انكار كردند . تا آن كه رسول خدا صلى الله عليه و آله فرمان خود را در مورد [ كنانه وحُيَىّ ] دو پسر ابوربيع بن ابىحقيق ، يا يكى از آنها ، همان كه شوى صفيه بود صادر كرد . مدعىاند كه پيامبر صلى الله عليه و آله از مردى از خاندان ابوحقيق پرسيد . و او جاى اين اموال را به حضرت خبر داد . پيامبر صلى الله عليه و آله آنگاه يكى از اين دو [ : پسران ابوربيع بن ابىحقيق ] را به محمد بن مسلمه و ديگرى را به زبير سپرد كه تا مرگ شكنجه شوند ؛ پيامبر صلى الله عليه و آله به دليل نيرنگ اين طايفه قتل كنانة بن ربيع بن ابىحقيق ، همسر صفيه و نيز حُيّى بن ربيع برادر او را روا دانست . « 1 » 827 - ابراهيم بن منذر براى ما نقل كرد و گفت : محمد بن فليح ، از موسى بن عقبه ، از ابن شهاب برايمان حديث كرد كه گفته است : رسول خدا صلى الله عليه و آله عبداللَّه بن عتيك ، از عبداللَّه بن انَيْس ، مسعود بن سنان بن اسود ، ابوقتادة بن ربعى بن بلدمه ، اسود بن خزاعى از هم پيمانان آنان - گفته مىشود : در غير اين نوشته نام او را نديده‌ايم - و نيز اسعد بن حرام را كه از تركان و هم پيمان بنى سواد بود به فرماندهى عبداللَّه بن عتيك روانه مأموريت كرد . آنان در خيبر به سراغ ابورفيع بن ابىحقيق رفتند و او را در خانه‌اش كشتند . ابن شهاب گويد : [ ابىّ ] « 2 » بن كعب گفته است : اين گروه به هنگام بازگشت در حالى به حضور رسول خدا صلى الله عليه و آله رسيدند كه بر منبر بود . فرمود : « رويتان سفيد ! » گفتند : « اى رسول خدا صلى الله عليه و آله ، خداوند تو را رو سفيد كند ! » پرسيد : آيا او را كشتيد ؟ گفتند : آرى . فرمود : « آن شمشير را به من بدهيد » . پس شمشير را بركشيد و فرمود : « اين لبهء شمشير خوراك اوست » . « 3 » 828 - ابن شهاب گفته است : رسول خدا صلى الله عليه و آله از كنانة بن ابىربيع بن ابىحقيق دربارهء