تاريخ المدينة المنورة (تاريخ مدينه منوره) (فارسى) — صفحة 309

بخواهند . عايشه گويد : در همين زمان رسول خدا صلى الله عليه و آله وارد شد و در چهره آنان اندوه را ديد . فرمود : « اى عايشه ، اگر تو كارى از قبيل آنچه مىگويند كرده‌اى مرا از آن خبر ده تا برايت از خداوند آمرزش بطلبم » . عايشه به پدر و مادر خود گفت : از طرف من به رسول خدا صلى الله عليه و آله پاسخ دهيد . ابوبكر گفت : به خداوند سوگند ، نمىدانم به رسول خدا صلى الله عليه و آله چه پاسخ دهم و نمىدانم چه بگويم . عايشه گفت : به خداوند سوگند ، هرگز از اين گناه از خداوند آمرزش نمىخواهم ، و اگر چنين كرده باشم هرگز خداوند مرا نيامرزد . من براى حكايت خود و شما هيچ مثلى جز داستان پدر يوسف نمىيابم ، آنگاه كه گفت : فَصَبْرٌ جَميلٌ وَ اللَّهُ المُستَعانُ عَلى ما تَصِفُونَ « 1 » - و از سراندوه نام يعقوب را به خاطر نياوردم . عايشه گويد : و پس از اين سخن گريستم . ناگاه رسول خدا صلى الله عليه و آله را همان حالتى فرا گرفت كه [ به هنگام وحى ] رخ مىداد . ابوبكر گفت : بر رسول خدا صلى الله عليه و آله نزديك شو . گفتم : به خداوند سوگند ، به او دست نمىزنم . اين حالت از رسول خدا صلى الله عليه و آله در حالى بر طرف شد كه مىخنديد . آنگاه فرمود : « تو را مژده باد ! خداوند آيه بيگناهىات را نازل كرد . عايشه گفت : نه از تو و نه از اين دو پيروت ، بلكه از خداوند سپاسگزارم . ابوبكر گفت : به خداوند سوگند ، از اين پس هيچ خيرى به مِسْطَح نخواهم رساند ؛ او بر دخترم تهمت بسته است . اما خداوند اين آيه را نازل فرمود : وَلَا يَأْتَلِ أُوْلُوا الْفَضْلِ مِنْكُمْ وَالسَّعَةِ أَنْ يُؤْتُوا أُوْلِي الْقُرْبَى وَالْمَسَاكِينَ وَالْمُهَاجِرِينَ فِي سَبِيلِ اللَّهِ وَلْيَعْفُوا وَلْيَصْفَحُوا أَلَا تُحِبُّونَ أَنْ يَغْفِرَ اللَّهُ لَكُمْ وَاللَّهُ غَفُورٌ رَحِيمٌ « 2 » پس ابوبكر آن سوگند خو را كفّاره داد و از آن پس همچنان به مسطح عطا داد و بر آنچه پيشتر مىداد نيز افزود . پس از اين فتنه آيات سورهء نور إِنَّ الَّذِينَ جَاءُوا بِالْإِفْكِ عُصْبَةٌ مِنْكُمْ لَاتَحْسَبُوهُ