تاريخ المدينة المنورة (تاريخ مدينه منوره) (فارسى) — صفحة 236

فرزندان وهب بن عبداللَّه بن زمعهء اسدى است ؛ و سرايى ديگر ميان خانهء رباح غلام رسول خدا صلى الله عليه و آله و كوچهء عاصم بن عمر بن خطاب قرار دارد . سراى يزيد بن عبدالملك كه در بلاط است در همين كوچه واقع مىشود و بعدها كه نوادگان دخترى مقداد سراى او را به يزيد فروختند اين سراى جزوى از سراى يزيد شد . عامر بن ابىوقاص « 1 » سراى خود را كه در كوچه حُلْوَه ، ميان سراى حُوَيْطب بن عبدالعُزّى و سنگ چين كوچه‌اى است كه به سراى آمنه دختر سعد بن ابىسرح مىرسد ، ساخت . امروزه بخشى از اين سرا در دست فرزندان او است و بخشى نيز از دست آنان بيرون رفته است . نافع بن عُتْبة بن ابىوقاص سراى خود را در بلاط ساخت . بعدها ربيع ، وابستهء امير مومنان آن را از فرزندان نافع خريد . اين سراى همان است كه امروزه دار الربيع خوانده مىشود و در بلاط رو به روى سراى مُساحق بن عمرو عامرى كه به « دار خراش » « 2 » معروف است ، قرار دارد . مَخْرَمَة بن نَوْفَل بن اهَيْب بن عبدمناف بن زهره در گوشه مسجد در جوار منارهء جنوب شرقى آن ، خانه‌اى ساخت . بعدها مهدى [ عباسى ] بخشى از آن را خريد و جزو صحن پايين مسجد كرد . باقيماندهء اين سرا نيز بعدها به فروش رفت و در اختيار مردى از آل مطرق قرار گرفت ، سپس به يكى از خاندان برمك رسيد و امروزه نيز صافيه است . عبدالرحمان بن‌ازهر بن‌عبد عوف نيز سرايى دربازار ساخت و آن را بر بنى ازهر بن عبدعوف وقف كرد و شهاب بن عبداللَّه بن حارث بن زهره را ، وصىّ اين وقف قرار داد . عبداللَّه بن عوف بن عبد عوف در بلاط ، ميان كوچه سراى عبدالرحمان بن‌حارث ابن هشام و كوچه سراى ابواميّة بن مغيره سرايى ساخت در اين سراى به سنگفرش گشوده مىشد . امروزه اين سرا « دار طلحة بن عبداللَّه بن عوف » ناميده مىشود و به عنوان وقف در دست فرزندان اوست ، مگر بخشى كوچك كه از آن جدا شده است . اين بخش از آنِ ابوعبيده و عبداللَّه بن عوف بود كه بعدها به يكى از وابستگان اين خاندان يعنى