تاريخ المدينة المنورة (تاريخ مدينه منوره) (فارسى) — صفحة 206

به وى گفت : پدر و مادرم به فداى تو و پدر تو . كتاب خدا و حق رسول خدا صلى الله عليه و آله و حق خويشاوندان او به روى چشم ! من همان كتاب خدا را كه شما مىخوانيد مىخوانم ، اما از آن چنين نمىفهمم كه آنچه رسول خدا صلى الله عليه و آله به عنوان سهم جدا كرد ، همه را براى خاندان خويش مقرر داشت . فاطمه عليها السلام گفت : پس آيا براى تو و نزديكان تو است ؟ گفت : نه . اما تو نزد من امين و راستگويى و سخنت را باور دارم ؛ اگر رسول خدا صلى الله عليه و آله در اين باره چيزى برايت سفارش كرده و يا تو را وعده‌اى داده كه حقى را برايت ايجاب كرده است ، تو را باور مىدارم و آن را كه مىگويى به تو تحويل مىدهم . گفت : در اين باره هيچ سفارشى به من نسپرده و تنها بدانچه خداوند در قرآن فرستاده بسنده كرده است . رسول خدا صلى الله عليه و آله چون اين آيات نازل شد فرمود : « اى خاندان محمد ، شما را مژده باد كه براى هميشه بى نياز شده‌ايد . » ابوبكر گفت : راست مىگويى . شما بى نيازيد . اما من در اين باره و از اين آيه چنين نمىفهمم كه همهء اين سهم واگذار شود . اين معيار است كه شما بى نياز شويد و از شما اضافه آيد . اينك اين عمر بن خطاب است و اين ابوعبيدهء جرّاح و اين هم ديگران . در اين باره از آن پرس و ببين آيا هيچ يك از آنان با آنچه مىگويى موافق است ؟ ( فاطمه عليها السلام ) نزد عمر رفت و همه آنچه را با ابوبكر گفته بود با همه جزئيات با او نيز در ميان نهاد و عمر همانند آنچه ابوبكر اظهار داشته بود گفت : فاطمه عليها السلام از اين در شگفت شد و پنداشت آن دو با هم در اين باره گفت و گو كرده‌اند و هم‌رأى شده‌اند . « 1 » 574 - هارون بن عمر براى ما نقل كرد و گفت : وليد بن مسلم براى ما حديث آورد و گفت : اسماعيل - يعنى ابن عياش - از محمد بن سائب ، از ابوصالح وابستهء امّ هانى ، از فاطمه عليها السلام نقل كرد كه گفت : پس از آن كه ابوبكر خليفه شد نزد او رفتم و گفتم : اى ابوبكر ، اگر همين امروز بميرى مىپندارى چه كسى از تو ارث برد ؟ گفت : فرزندان و كسانم گفت : پس چگونه است كه تو به جاى فرزندان و كسان پيامبر صلى الله عليه و آله از او ارث مىبرى ؟ گفت : اى دختر رسول خدا صلى الله عليه و آله ، من چه كرده‌ام ؟ گفت : آرى ، تو فدك را - كه از اموال خاص