تاريخ المدينة المنورة (تاريخ مدينه منوره) (فارسى) — صفحة 205

تو ، اى عباس ، آمدى و ميراث خود از برادر زاده‌ات را خواستى و تو نيز ، اى على ، آمدى و ارث همسر خود از پدرش را طلبيدى . شما هر دو مدّعى شديد كه ابوبكر در اين باره خيانت و ستم كرده است ، با آن كه خداوند خود مىداند كه او درستكار ، فرمانبردار و حق پوى بود . او درگذشت و من اين املاك را در اختيار گرفتم . باز آمديد و تو ، اى عباس ، ارث خود از برادر زاده‌ات را خواستى و تو ، اى على ، ارث همسرت از پدرش را طلبيدى ، و هر دو مدعى شديد كه من در اين باره نيرنگ كرده و ستم ورزيده‌ام ، با آن كه خداوند مىداند كه من در اين مسأله درستكار ، فرمانبردار و حق پويم . كار خود به صلاح آوريد و گرنه اين هيچ گاه به شما بازگردانده نخواهد شد . پس برخاستند ، دعوا واگذاشتند و اين املاك همچنان به عنوان وقف تثبيت شد . « 1 » 572 - ابوغسان گفت : عبدالرزاق صنعانى ، از مَعْمَر ، از ابن شهاب ، از مالك حديثى همانند نقل كرد و در پايانش چنين آورد : على [ عليه السلام ] همه آن ملك را از آن خود ساخت و اين ملك در دست او بود ، سپس در دست حسن [ عليه السلام ] ، سپس حسين [ عليه السلام ] ، سپس على بن حسين [ عليهما السلام ] ، سپس حسن بن حسن و سپس در دست زيد بن حسن . 573 - هارون بن عمر براى ما نقل كرد و گفت : وليد بن مسلم براى ما حديث آورد و گفت : صدقة بن عمرو ، از محمد بن عبداللَّه بن محمد بن عبدالرحمان بن ابىبكر ، از يزيد رقاشى ، از انس بن مالك حديث كرد كه فاطمه عليها السلام نزد ابوبكر آمد و گفت : مىدانى چه اندازه از حق‌خود در صدقات‌پيامبر صلى الله عليه و آله وغنايمى كه‌خداوند به‌عنوان « فىء » از آنِ ما ساخته ونيز آنچه در قرآن به عنوان حقوق خويشاوندان پيامبر صلى الله عليه و آله ياد شده محروم داشته شده‌ايم . سپس آيهء وَاعْلَمُوا أَنَّمَا غَنِمْتُمْ مِنْ شَيْءٍ فَانَّ للَّهِ خُمُسَهُ . . . « 2 » و نيز آيه ديگر ، مَا أَفَاءَ اللَّهُ عَلَى رَسُولِهِ مِنْ أَهْلِ الْقُرَى . . . - تا - وَاتَّقُوا اللَّهَ إنّ اللَّه شَدِيدُالْعِقَابِ « 3 » را تلاوت كرد . اما ابوبكر