فيه نهى ؛ هر چيزى رها [ و آزاد ] است تا آنكه نهيى در آن وارد شود . » اين ادله اخص از ادلهء احتياطاند و در نتيجه بر آنها مقدم مىشوند .
حاصل آنكه اين ادله پس از جمع ميان آنها و ادلهء برائت ، تنها شبهات قبل از فحص و شبهات مربوط به اطراف علم اجمالى را دربر مىگيرند ، كه در اين موارد ، عقل نيز به لزوم احتياط حكم مىكند و چهبسا اين روايات ارشاد به اين حكم عقل باشند .
و الحاصل ان غاية ما تثبت الادلة بعد الجمع بينها و بين أدلة البراءة هو اختصاصها في خصوص الشبهات قبل الفحص و الشبهات في أطراف العلم الاجمالى . و هي بذلك منسجمة مع الدليل العقلي من ضرورة الاحتياط فيهما و ربما كانت إرشادا له .
پرسش
1 . چگونگى تمسك اخبارگرايان به آيهء
« وَ لا تَقْفُ ما لَيْسَ لَكَ بِهِ عِلْمٌ »
بر احتياط در شبهات تحريمى را تقرير و پاسخ گوييد .
2 . چگونگى تمسك اخبارگرايان به آيهء
« اتَّقُوا اللَّهَ حَقَّ تُقاتِهِ »
بر احتياط را تقرير و پاسخ گوييد .
3 . چرا آيهء
« وَ لا تُلْقُوا بِأَيْدِيكُمْ إِلَى التَّهْلُكَةِ »
اصل برائت در شبهات تحريمى را نفى نمىكند ؟
4 . چرا رواياتى مانند مقبولهء ابن حنظله كه از وقوف در شبهه نهى مىكند ، اصالت برائت در شبهات تحريمى را نفى نمىكند ؟
5 . چرا رواياتى مانند « فاحتط لدينك » كه به احتياط در كار دين امر مىكند ، اصالت برائت را نفى نمىكند ؟
6 . اشكال مشترك وارد بر اخبارگرايان در بحث برائت چيست ؟