آرى ، كسى كه به صفات منسوب به خداوند آراسته شود سزاوار سكونت در خانهء منسوب به او مىباشد و چون اولياء خداوند همسايگان او در آن خانه هستند ، بر او لازم دانست كه به صفات ايشان متصف گردد ؛ و در اين هنگام است كه خداوند جان او را كه با اتصاف به آن صفات پاك و پاكيزه ، طيب و طاهر گشته است ، مخاطب قرار داده و مىفرمايد :
يا أَيَّتُهَا النَّفْسُ الْمُطْمَئِنَّةُ ارْجِعِي إِلى رَبِّكِ راضِيَةً مَرْضِيَّةً فَادْخُلِي فِي عِبادِي وَ ادْخُلِي جَنَّتِي .
« 1 »
اين صفات فراوانند ، اما امام عليه السّلام از ميان آنها سه صفت را به دليل اهميت ، برگزيد و ايمان را منوط به آن دانست .
[ راز خويش با كس مگو ]
نخستين صفت آن است كه شخص راز خويش را پنهان دارد . و توضيحش آن است كه : مردم نوعا ناقص بوده و به كمال نرسيدهاند ، و در عين حال حسن و زيبايى و شرافت صفات كمال معلوم است [ و همگان به آن اذعان دارند ] بهطورىكه آرزوى اتصاف خود به آن صفات را دارند ، ولى به خاطر ناسازگار بودن آن صفات با هواهاى نفسانى و نداشتن همت جهاد با نفس ، از دستيابى به آن صفات باز مىمانند ، و اگر كسى را ببينند كه عزم و ارادهء
هامش
( 1 ) - فجر / 27 - 30 : اى جان آرام و مطمئن ! امروز به حضور پروردگارت بازآى كه تو خشنود [ از او ] و [ او نيز ] از تو خشنود است . بازآى و در صف بندگان من درآى و در بهشت من داخل شو .