بشناسد ، و از وفادارترين برادران خويش در هراس باشد . چنين كسى مشمول دعاى على عليه السّلام خواهد شد كه فرمود : « خداوند كسى را كه چنين صفاتى دارد نگه دارد ، و روز قيامت امانش دهد » . در كافى به نقل از جابر آمده است :
خدمت امام باقر عليه السّلام رسيدم ، حضرت فرمود : اى جابر ! به خدا كه من غمگين و دلگرفتهام . عرض كردم : قربانت گردم ، گرفتارى و غم شما از چيست ؟ فرمود : اى جابر ! همانا خالص و صافى دين خدا در دل هركه آيد ، دلش از غير او بگردد .
در نامهء حضرت امير عليه السّلام به بعضى از يارانش آمده است :
كسى كه از خداوند پروا نمايد ، عزيز ، نيرومند ، سير و سيراب شده ، انديشهاش فراتر از اهل دنيا مىرود ؛ پس بدن او با اهل دنياست ، ولى دل و انديشهاش وابسته و پيوسته به آخرت است .
بنابراين ، هرگاه مؤمن با الطاف الهى مأنوس گشت ، و طعم شيرينى ياد خدا را چشيد ، از مفارقت اين حالت در هراس بوده هرگز بدان راضى نخواهد شد . ازاينرو هرگاه خداوند بندهء مؤمن خويش را مورد تأييد قرار دهد ، چنين حالتى را در دل او پديد آورده ، وى را بدان مشغول مىسازد ؛ با اينهمه به او اين توان را مىدهد كه با حفظ آن حالت اصلى ، كه همان اشتغال و التفات به خداوند است ، به امور
الطريق إلى الله ( سلوك عرفانى در سيره اهل بيت ع ) ( فارسى ) — صفحة 88
مساهمون: على شيروانى
ص٨٨