دستورات و سفارشات و سجاياى اخلاقى اهل بيت عليهم السّلام است اين امور پوشيده نيست .
[ همهء وقت خويش را مصروف مردم مكن ، زمانى را نيز براى خود بگذار ]
آنگاه كه با مردم قصد رساندن خير به ايشان معاشرت نمودى ، و طمع خود را از آنكه سودى از ايشان به تو رسد يكباره بريدى ، بگونهاى كه هر نفعى را كه از آنان انتظار مىرود ، از خدايى كه كسى را نااميد نمىسازد و هرگز بخل به او راهى ندارد ، طلب نمودى ؛ [ بايد مراقب باشى كه ] همهء اوقات خويش را صرف مردم نسازى ، و آنها را اساس كار خويش قرار ندهى ، [ بهطورىكه فرصتى و فراغتى براى پرداختن به خود ، و خلوت با خداوند نيابى ] ، كه پيشوايان ما فرمودهاند :
آشنايان را كم كن و دوستان خود را فراموش نما .
حكمت اين توصيه آن است كه آنها تو را از توجه به آفريدگار خويش باز ندارند ؛ زيرا در فراغت براى عبادت و خالى بودن ذهن از هرچه تو را به خود مشغول مىسازد و از خداوند بازمىدارد ، معنويتى است كه از معاشرت با مردم حاصل نمىشود ، كه :
اگر لذت ترك لذت بدانى * دگر لذت نفس لذت ندانى
ازاينرو ، وقتى كسى به امام عليه السّلام گفت : در عقيق ( - محلى خارج از مدينهء منوره ) خلوت نمودم و به تنهايى شتافتم ، امام عليه السّلام در پاسخ فرمود :