[ نگاههاى بركتخيز ]
و چون او نمىپسندد حتى يك نگاه از نگاههاى بندهء نيازمند مسكينش تباه گردد و بىثمر باشد ، نگاه به چهرهء عالم ، نگاه به كعبه و نظر به فرزندان رسول خدا صلّى اللّه عليه و آله و سلّم و همچنين نگاه عبرتانگيز به مخلوقات را عبادت قرار داد ، آنهم چه عبادتى ! كه يك ساعت انديشه را با شصت سال عبادت برابر دانست ، فَأَيْنَما تُوَلُّوا فَثَمَّ وَجْهُ اللَّهِ « 1 » . از امام صادق عليه السّلام از پدران بزرگوارش عليه السّلام نقل است كه رسول گرامى صلّى اللّه عليه و آله و سلّم فرمود : خداى متعال به داود عليه السّلام وحى نمود : همان گونه كه خورشيد از تابش بر كسى كه در معرضش نشيند دريغ ندارد ، رحمت من نيز بر كسى كه خود را در معرض آن قرار دهد دريغ ندارد ؛ فال بد به كسى كه فال بد نزند زيانى نمىرساند ؛ آنان كه فال بد زده ( با نگرانى در انتظار حوادث ناگوار به سر مىبرند ) از فتنه نجات نخواهند يافت .