خداوند سبحان بنده را به خاطر نگاه بىجا و بيهوده باز خواست نمايد ، همان گونه كه بر كلام بيهوده .
[ نگاههاى بركتخيز ]
و چون او نمىپسندد حتى يك نگاه از نگاههاى بندهء نيازمند مسكينش تباه گردد و بىثمر باشد ، نگاه به چهرهء عالم ، نگاه به كعبه و نظر به فرزندان رسول خدا صلّى اللّه عليه و آله و سلّم و همچنين نگاه عبرتانگيز به مخلوقات را عبادت قرار داد ، آنهم چه عبادتى ! كه يك ساعت انديشه را با شصت سال عبادت برابر دانست ،
فَأَيْنَما تُوَلُّوا فَثَمَّ وَجْهُ اللَّهِ
« 1 » . از امام صادق عليه السّلام از پدران بزرگوارش عليه السّلام نقل است كه رسول گرامى صلّى اللّه عليه و آله و سلّم فرمود :
خداى متعال به داود عليه السّلام وحى نمود : همان گونه كه خورشيد از تابش بر كسى كه در معرضش نشيند دريغ ندارد ، رحمت من نيز بر كسى كه خود را در معرض آن قرار دهد دريغ ندارد ؛ فال بد به كسى كه فال بد نزند زيانى نمىرساند ؛ آنان كه فال بد زده ( با نگرانى در انتظار حوادث ناگوار به سر مىبرند ) از فتنه نجات نخواهند يافت .
[ لزوم پرهيز از فال بد زدن ]
اين خطاب الهى از بزرگترين شواهد اصلى است كه بيان داشتيم : آنكه فال بد مىزند به سبب بدگمانى به پروردگارش از مصيبت نجات نيافته و در مهلكه قرار مىگيرد ، ولى آنكه به خاطر حسن ظن به خدايش ، فال بد
هامش
( 1 ) - بقره / 115 : پس به هر جاى كه رو كنيد همانجا روى خدا است .