[ نگرانى امامان عليهم السّلام دربارهء شيعيان ]
امامان ما چون از بزرگى گناهان ما آگاهند ، و به شدت نگران ما مىباشند كه مبادا در هلاكت واقع شويم ، ما را راهنمايى كردند به اينكه راه نجاتى كه اميد سلامتى در آن مىرود همان كوشش و تلاش براى تشبه به آنها در حدّ امكان است ، به گونهاى كه انسان همت خود را به كار گيرد كه لحظهاى از آنان جدا نشود ، كه امام رضا عليه السّلام [ طى حديثى كه در آغاز اين فصل آورديم ] فرمودند [ كه انسان تنها در صورت پيروى از سنتى از امام خويش ، به ايمان حقيقى دست خواهد يافت ] و دليل اكتفا نمودن آن حضرت به پيروى يك سنت از امام آن است كه آن سنت [ يعنى صبر و شكيبايى ] جامع همهء سنتها مىباشد ، چرا كه صبر با مراتب سهگانهاش : صبر در مصيبت ، صبر بر طاعت ، و صبر در برابر گناه ، همهء سنتها را فرامىگيرد و چيزى را باقى نمىگذارد . در روايات مربوط به متعه تصريح شده است كه :
من براى يك مرد نمىپسندم كه سنتى را كه رسول خدا صلّى اللّه عليه و آله و سلّم انجام داده است ، ترك گويد .
در من لا يحضره الفقيه از بكر بن محمد نقل شده است كه گفت : از امام صادق عليه السّلام دربارهء متعه سؤال كردم ، امام عليه السّلام فرمود :
من براى يك مرد مسلمان نمىپسندم كه در حالى از دنيا برود كه سنتى از سنتهاى رسول خدا را انجام نداده است .