وهي في الحقيقة مسائل متعلقة بمرحلة الوجوب والامكان أفردوا للكلام فيها مرحلة مستقلة اهتماماً بها واعتناءً بشرافة موضوعها
اندراج مبحث خداشناسى در فلسفه اولى
[ در اين كه آيا مباحث مربوط به واجب تعالى ( الهيات ) داخل در فلسفهء اولى بوده و بخشى از آن محسوب مىشود ، يا آن كه علم مستقلى را تشكيل مىدهد و جزء فلسفهء اولى به شمار نمىرود ، ميان فلاسفه اختلاف وجود دارد . « 1 » به نظر مؤلف گرامى قدس سره اين مباحث در فلسفه اولى مندرج است ، زيرا ] اين مباحث در حقيقت مسائلى است كه به مرحلهء وجوب و امكان مربوط مىباشد .
[ توضيح اين كه : در مرحلهء وجوب و امكان از تقسيم موجود به واجب و ممكن صحبت مىشود و صحت تقسيم منوط به اثبات وجود اقسام آن است . پس در آن مرحله بايد وجود واجب اثبات شود . از طرف ديگر ، همان گونه كه بحث از خواص و
هامش
( 1 ) . از ظاهر كلام صدرالمتألهين رحمه الله در اسفار - در مقدمهء سفر سوم كه آغاز بحث الهيات است - چنين استفاده مىشودكه بحث الهيات ، علم مستقلى است و جداى از فلسفهء اولى مىباشد ؛ آن جا كه مىفرمايد : « فهذا شروعٌ فى طورٍ آخر من الحكمةِ والمعرفةِ ، وهو تجريدُ النظر الى ذواتِ الموجوداتِ و تحقيقُ وجودِ المفارقاتِ و الالهياتِ ، المسمى بمعرفةِ الربوبيةِ والحكمةِ الالهيةِ . . . و هو مشتملٌ على علمين شريفين : احدهما العلمُ بالمبدأ ، و ثانيهما العلمُ بالمعاد » . ( ج 6 ، ص 3 و 8 )