عمى و عدم ملكة ، لكون جنسه ، و هو الحيوان ، من شأنه أن يكون بصيرا ، و إن لم يتّصف به طبيعة العقرب النوعيّة . و كذا المرودة و عدم التحاء الإنسان قبل أوان البلوغ عدم ملكة ، لكون الطبيعة النوعيّة التي للإنسان من شأنها ذلك ، و إن كان صنف غير البالغ لا يتّصف به . و يسمّى تقابل العدم و الملكة بهذا الإطلاق حقيقيّا .
و ربما قيّد بالوقت باشتراط أن يكون العدم في وقت الملكة . و يسمّى التقابل حينئذ بالمشهوريّ . و عليه فمرودة الإنسان قبل أوان البلوغ ليست من عدم الملكة في شيء ؛ و كذا فقد العقرب للبصر ليس بعمى .
شرح
آنها نيز ] موضوع آن وصف به شمار مىروند . [ مثلا اگر حسن سفيدپوست باشد مىتوان گفت انسان و نيز حيوان سفيدپوست است و در نتيجه انسان و حيوان نيز موضوع اين وصف بهشمار مىروند . ] بنابراين عدم بينايى در عقرب ، چنانكه گفتهاند ، كورى و عدم ملكه است ، زيرا جنس عقرب ، يعنى حيوان ، صلاحيت براى بينا بودن دارد ؛ اگرچه طبيعت نوعى عقرب هرگز متصف به بينايى نمىشود . همچنين مرودت و ريش نداشتن انسان در دوران پيش از بلوغ ، عدم ملكه است ؛ زيرا طبيعت نوعى انسان صلاحيت براى رويش مو بر روى صورت را دارد ، اگرچه خصوص صنف غير بالغ متصف به آن نمىشود . اگر موضوع را تعميم دهيم به گونهاى كه طبيعت نوعى و جنسى را نيز فرابگيرد اين تقابل ، عدم و ملكهء حقيقى ناميده مىشود .
گاهى گفته مىشود : بايد عدم را در وقت ملكه در نظر گرفت ، [ يعنى اگر موضوع در همان وقتى كه فاقد يك وصف وجودى است ، صلاحيت براى اتصاف به آن وصف وجودى را داشته باشد ، فقدان آن وصف ، عدم ملكه مىباشد ، و در غير اين صورت تقابل ميان آنها تقابل عدم و ملكه نخواهد بود . ] در اين صورت اين تقابل را عدم و ملكهء مشهورى مىنامند . بنابراين قول ، نداشتن ريش در دوران پيش از بلوغ ، عدم ملكه نيست ؛ و همچنين نابينايى عقرب كورى نيست .