الفصل العاشر فى انّه لا تمايز و لا عليّة فى العدم
أمّا عدم التمايز ، فلأنّه فرع الثبوت و الشيئيّة ، و لا ثبوت و لا شيئيّة في العدم . نعم ربما يتميّز عدم من عدم باضافة الوهم إيّاه إلى الملكات و أقسام الوجود ، فيتميّز بذلك عدم من عدم ؛ كعدم البصر ، و عدم السمع ، و عدم زيد ، و عدم عمرو ، و أمّا العدم المطلق فلا تميّز فيه .
10 . در عدم ، تمايز و عليت نيست
در عدم تمايز نيست ، زيرا تمايز ، فرع ثبوت و تحقق است درحالىكه عدم ، هيچ ثبوت و تحققى ندارد . البته گاهى قوهء واهمه عدم را به ملكات و امور وجودى مختلف اضافه مىكند و اين اضافه ، مايهء امتياز و تفكيك ميان اعدام مىگردد ؛ مانند عدم بينايى ، عدم شنوايى ، عدم حسن و عدم حسين . اما در عدم مطلق [ كه به هيچ چيزى اضافه نشده ] اساسا امتياز و تفكيك راه ندارد .
در اين فصل و نيز در دو فصل آينده دربارهء پارهاى از احكام عدم گفتوگو مىشود .
البته بحث دربارهء عدم و احكام آن ، در فلسفه كه موضوعش « موجود مطلق » است ، يك بحث حاشيهاى بوده و نمىتوان آن را از مسائل اين علم به شمار آورد ، مگر آنكه به نحوى به وجود و بحث دربارهء احكام وجود بازگردد .