ترجمه و شرح باب حادى عشر ( فارسى ) — صفحة 95
الفصل الرّابع : في العدل و فيه مباحث : [ 1 . الحسن و القبح العقليان ] الأوّل ، العقل قاض بالضّرورة أنّ من الأفعال ما هو حسن ، كردّ الوديعة و الإحسان و الصّدق النّافع ، و بعضها ما هو قبيح ، كالظّلم و الكذب الضّارّ ، و لهذا حكم بهما من نفى الشّرايع ، كالملاحدة و حكماء الهند ، و لأنّهما لو انتفيا عقلا لانتفيا سمعا ، لانتفاء قبح الكذب حينئذ من الشّارع . فصل چهارم : عدل [ 1 . حسن و قبح عقلى ] متن : در اين فصل چند مبحث مطرح مىشود . نخست اينكه عقل بالضروره حكم مىكند كه برخى از كارها حسن و خوب است ، مانند بازگرداندن وديعه ، احسان و سخن راست سودمند ؛ و برخى از كارها قبيح و بد است ، مانند ستم و سخن دروغ زيانبخش ؛ و لذا كسانى كه شرايع را نفى كرده [ و هيچ دينى را نپذيرفته ] اند ، مانند ملحدان و حكيمان هند ، به خوب يا بد بودن اين كارها حكم كردهاند ؛ و نيز بدين جهت كه اگر حسن و قبح عقلى منتفى باشد ، حسن و قبح شرعى نيز منتفى خواهد بود ، چراكه در اين صورت دروغ گفتن شارع [ - خداى متعال ] بد نخواهد بود .