تعالى :
لَئِنْ أَشْرَكْتَ لَيَحْبَطَنَّ عَمَلُكَ
[ الزمر / 65 ] و لقوله تعالى :
وَ مَنْ يَرْتَدِدْ مِنْكُمْ عَنْ دِينِهِ فَيَمُتْ وَ هُوَ كافِرٌ فَأُولئِكَ حَبِطَتْ أَعْمالُهُمْ فِي الدُّنْيا وَ الْآخِرَةِ وَ أُولئِكَ أَصْحابُ النَّارِ
[ البقرة / 217 ] .
الرّابعة ، الّذين آمنوا و لم يلبسوا إيمانهم بظلم أولئك يستحقون الثّواب الدّائم مطلقا .
و الّذين كفروا و ماتوا و هم كفار أولئك يستحقّون العقاب الدائم مطلقا .
و الّذي آمن و خلط عملا صالحا و آخر سيّئا ، فإن كان السيّىء صغيرا فذلك يقع مغفورا إجماعا .
و إن كان كبيرا فإمّا أن يوافى بالتّوبة فهو من أهل الثّواب مطلقا إجماعا .
و إن لم يواف بها فإمّا أن يستحقّ ثواب إيمانه أو لا ، و الثّاني باطل لاستلزامه الظلم ، و لقوله تعالى :
فَمَنْ يَعْمَلْ مِثْقالَ ذَرَّةٍ خَيْراً يَرَهُ
فتعيّن الأوّل .
شرح
لازم است ، به دليل آيهء : « اگر شرك ورزى حتما كردارت تباه خواهد شد . » [ زمر / 65 ] ، « و كسانى از شما كه از دين خود برگردند و در حال كفر بميرند ، آنان كردارهايشان در دنيا و آخرت تباه مىشود ، و ايشان اهل آتشاند . » [ بقره / 217 ]
چهارم : آنان كه ايمان آوردند و ايمانشان را به ظلمى نياميختند مطلقا سزاوار پاداش هميشگى هستند . و آنان كه كافر شدند و در حال كفر جان دادند ، مطلقا سزاوار كيفر هميشگى هستند .
و آنكه ايمان آورد و عملى نيك و عملى بد بجا آورد ، اگر كردار بدش گناه صغيره باشد ، به اجماع بخشوده مىشود . و اگر كردار بدش گناه كبيره باشد در صورتى كه با توبه از دنيا رود به اجماع مطلقا اهل پاداش خواهد بود .
و در صورتى كه با توبه از دنيا نرود يا استحقاق پاداش ايمانش را دارد يا ندارد .
دومى نادرست است ، چون مستلزم ستم است ، و به دليل آيهء « هركه هموزن ذرهاى كار نيك كند آن را خواهد ديد . » [ زلزله / 7 ] پس اوّلى [ - استحقاق پاداش ايمان ] متعيّن