و كان قد سلف منّي في سالف الزّمان أن أكتب شيئا يعين على حلّها بتقرير الدّلائل و البرهان ، إجابة لالتماس بعض الإخوان ، ثمّ عاقني عن إتمامه عوائق الحدثان ، و مصادمات الدّهر الخوّان ، إذ كان صادّا للمرء عن بلوغ إرادته و حائلا بينه و بين طلبته .
ثمّ اتّفق الإجتماع و المذاكرة في بعض الأسفار مع تراكم الأشغال ، و تشويش الأفكار ، فالتمس منّي بعض السّادات الأجلّاء أن أعيد النّظر و التّذكّر لما كنت قد كتبت أوّلا ، و المراجعة إلى ما كنت قد جمعت ، فأجبت ملتمسه ، إذ قد أوجب اللّه تعالى عليّ إجابته ، هذا مع قلّة البضاعة ، و كثرة الشّواغل المنافية للاستطاعة ، و ها أنا أشرع في ذلك مستمدّا من اللّه تعالى المعونة عليه ، و متقرّبا به إليه . و سمّيته النافع يوم الحشر في شرح باب الحادي عشر ، و ما توفيقي إلّا باللّه عليه توكّلت و إليه أنيب .
شرح
در گذشته عزم آن داشتم كه براى اجابت درخواست برخى از برادران ايمانى در شرح آن چيزى بنويسم و ادله و براهينش را تقرير كنم تا در حلّ دشوارىهاى آن به كار آيد . امّا پيشامدهاى ناساز و رويدادهاى ناخوشايند روزگار - كه انسان را از رسيدن به خواستهاش باز مىدارد و ميان او و آرزوهايش فاصله مىاندازد - نگذاشت كه آن را به پايان برسانم . پس از گذشت مدتى ، در برخى سفرها ، باوجود اشتغالهاى بسيار و آشفتگى انديشهها ، مجال گردهمآيى و گفتوگويى فراهم شد ، و يكى از سادات بزرگوار از من خواست كه به آنچه از پيش نوشته بودم نگاهى دوباره اندازم ، و به آنچه گرد آورده بودم ، مراجعه كنم . و من خواستهء او را اجابت كردم ، چراكه خداوند اجابت آن را بر من واجب كرده بود ، باوجود آنكه سرمايهام اندك ، و اشتغالات ناسازگار با توان بر اين كار ، فراوان بود . و اينك با استمداد از يارى خداى متعال ، و با تقرّب جستن به او ، كار را آغاز مىكنم ، و آن را سودمند در روز حشر در شرح باب يازدهم ناميدم . و توفيق من جز به خداوند نيست ، بر او توكل مىكنم و به او بازمىگردم .