واقدى گويد : وقتى پيامبر صلى الله عليه و آله از دنيا رفت ، عمرو بن حريث دوازدهساله بود . « 1 »
گفتنى است ، ابن حريث در كوفه با بنى اميه همراه شد و آنها نيز به او تمايل پيدا كردند و با او حكومت خود را استحكام بخشيدند و او در دلش نيز طرفدار آنها بود و ( متأسفانه در تأييد حكومت اموى ) كلمات عجيبى از زبان او جارى شد و او سرگذشت سياه و تاريكى دارد . پناه مىبريم به خداوند از شرّ شرك به خدا و نفاق . « 2 »
9 - معاوية بن ابى سفيان ( متوفاى 60 ه . )
الف ) ابن حزم گويد : گروهى از اصحاب ، از جمله معاوية بن ابو سفيان ، بعد از وفات پيامبر نيز معتقد به جواز و حلّيت متعه بودند . « 3 »
ب ) أبو الزبير نيز مىگويد : از جابر بن عبد الله شنيدم كه مىگفت :
معاوية بن ابو سفيان در راه بازگشت از طائف ( در جنگ ثقيف ) كنيز ابن حضرمى به نام معانه را متعه كرد .
جابر مىگويد : من در زمان خلافت معاويه مىديدم كه معاويه هر سال براى معانه هدايايى مىفرستاد تا اينكه از دنيا رفت . « 4 »
هامش
( 1 ) . سير اعلام النبلاء ، ج 3 ، ص 419 ؛ أسد الغابه ، ج 4 ، ص 98 ؛ استيعاب ، ج 3 ، ص 256 ؛ الإصابة ، ج 2 ، ص 524
( 2 ) . تنقيح المقال ، ج 2 ، ص 327 ؛ معجم رجال الحديث ، ج 13 ، ص 84 ، ج 19 ، ص 99
( 3 ) . محلى ، ج 9 ، ص 519 ؛ زرقانى نيز معاويه را از كسانى شمرده است كه متعه را جايز مىداند ، ج 3 ، ص 154 ، ح 1178
( 4 ) . مصنف عبد الرزاق ، ج 7 ، ص 499