[ مسئلهء ] ( بيست و چهارم ) : هرگاه صلب كسى را بشكند و بىعيب ، خوب شود ، صد دينار لازم است ؛ و اگر كجى پيدا شد ، هزار دينار است ؛ و اگر از شكستن آن ، دو پا هم شكست ، يك ديه و دو ثلث لازم است ؛ و اگر راه رفتن و جماع كردن او متعذّر شد ، دو ديه است .
[ مسئلهء ] ( بيست و پنجم ) : در مهرهء پشت ، ديه است .
[ مسئلهء ] ( بيست و ششم ) : در ذكر ، اگرچه از كودك باشد يا خصىّ باشد ، يا قطع حشفهء تنها
] 602 / B [
باشد ، ديه است . و در زايد بر حشفه ، ارش است .
و اگر بعضى از حشفه را قطع كرد ، نسبت مىدهند مقطوع را به باقى حشفه از حيثيت ديه .
و اگر يك نفر ، حشفه و ديگرى ، باقى ذكر را قطع كرد ، بر اوّلى ، ديه و بر دوم ، ارش است .
و در قطع ذكر عنين ، ثلث است .
[ مسئلهء ] ( بيست و هفتم ) : در خصيتين ، ديه است و در هر يك از آنها ، نصف ديه است ؛ و بعضى گفتهاند : « در خصيهء چپ ، دو ثلث ديه است » . « 1 »
و در نفخ در خصيتين ، چهارصد دينار است ؛ و اگر به قسمى بزرگ شد كه مانع از راه رفتن شد ، هشتصد دينار است .
[ مسئلهء ] ( بيست و هشتم ) : در اليتين ، ديه است ؛ و در هر يك از آنها ، نصف ديه است .
[ مسئلهء ] ( بيست و نهم ) در دو پا ، ديه است و در هر يك ، نصف است . و حدّ پا ، مفصل دو ساق است . و در دو ساق ، ديه است ؛ و همچنين در دو ران .
[ مسئلهء ] ( سىام ) : در دو طرف فرج زن ، ديهء زن است و در هر يك ، نصف آن
هامش
( 1 ) . برخى از اين أعلام ، عبارتند از :
الف : شيخ طوسى در الخلاف ( ج 5 ، ص 259 ، م 69 ) .
ب : سلّار ديلمى در المراسم العلويّة ( ص 244 ) .
ج : ابن برّاج در المهذّب ( ج 2 ، ص 481 ) .
د : ابن حمزه طوسى در الوسيلة ( ص 451 ) .
ه : علّامه حلّى در مختلف الشيعة ( ج 9 ، ص 399 ، م 75 ) .