و حاج آقا نور اللّه و حاج شيخ جمال الدّين و حاج شيخ اسماعيل - كه در قيد حيات [ است ] و هفتاد و چهار سال دارد - مىباشند . على الجمله ، اين بنده مقدّمات و سطوح و حساب و هيئت را در اصفهان ديدم و شروع بنده در درس خارج خدمت والد علّامه أعلى اللّه مقامه در سنهء هزار و سيصد و چهارده « 1 » بود و تا شعبان هزار و سيصد و هجده كه والد وفات نمود به درسش مىرفتم و مفصّلا مىنوشتم و آن درس از انفع دروس بود و جمعى از فضلا مىنوشتند .
و پس از وفات والد اشغال وافره چندى بنده را از تحصيل عايق شد تا آنكه خداى عزّ و جلّ منّت نهاد در اوايل سال هزار و سيصد و بيست و پنج به عتبات عاليات تشرّف جستم و چهار سال در نجف اقامت كردم و درس محقّق جليل ، آخوند ملّا كاظم خراسانى عليه الرحمه ، را مواظبت داشتم ، فقها و اصولا ، و مىنوشتم با ترقيم نظريّات خود اين بنده ، و هم نزد سيّد علّامهء نبيل ، سيّد محمّد كاظم يزدى ، المنتهى إليه رياسة الإماميّة في ذاك الأوان ، تلمّذ مىنمودم . وى دريايى متدفّق بود در فقه كه « 2 » در آن زمان عديلى نداشت و در حسن بيان و جودت تحقيق اعجوبه بود .
و اين بنده را اجازاتى است از علما ، مشافهة أو مكاتبة : اوّل كس كه بنده را اجازه داد ، سيّد علّامهء مزبور است .
ديگر سيّد فقيه نبيه مستحسن ، سيّد حسن صدر [ معروف ] به السيّد هادى العاملى ، صاحب التّصانيف الكثيره رضوان اللّه عليه بود ، و اجازهنامهء او به قطر كتابى مىشود ، و مشائخ « 3 » خود را تا ثقة الإسلام كلينى قدّس سرّه بيان نموده . و از مصنّفات بديعهء سيّد مزبور رسالهء بزرگى در درايه ، شرح وجيزهء علّامه بهائى أعلى اللّه مقامه ، مىباشد ؛ « 4 » و رسالهء
هامش
( 1 ) . استاد روضاتى در هامش تصوير دستنوشت نوشته است : « يعنى در سن شانزده سالگى . م ع ر . » .
( 2 ) . در دستنوشت ، اين كلمه در آغاز صفحه واقع شده . هم در متن دستنوشت و هم در ركابهء صفحهء پيشين - كه نمودار كلمات آغازين صفحهء سپسين است - به جاى « كه » ، « و » بوده است ولى خود نويسنده « و » را در متن به « كه » بدل كرده - و البتّه در ركابه ( شايد : از روى غفلت ) اصلاحى صورت نگرفته است .
( 3 ) . چنين است در اصل - با همزه - كه نادر است ، و صواب آن ، « مشايخ » - با ياء .
( 4 ) . مقصود كتاب سودمند و پراهمّيّت نهاية الدّراية است .