و امّا قرائت بفتح عين در يعذب و يوثق روايتى از ابي قلابه وارد شده است گويد : براى من خواند كسى كه پيغمبر ( ص ) براى او قرائت كرده بود ،
( فَيَوْمَئِذٍ لا يُعَذِّبُ عَذابَهُ أَحَدٌ وَ لا يُوثِقُ وَثاقَهُ أَحَدٌ )
و مقصودش اينست كه عذاب نميشود احدى عذاب شدن اين كافر را .
اگر بگوئيم كه آن كافر عينى و مسلم است يا عذاب كردن اين صنف از كفّار است و ايشان كسانى هستند كه ياد شدهاند در آيه كريمه
( لا تُكْرِمُونَ الْيَتِيمَ ) . . .
و اين اگر چه اطلاق دارد پس بهتر اينست كه مراد و مقصود تقيه باشد ، به جهت اينكه ما ميدانيم كه ابليس عذابش سختتر و زندانش دشوارتر است از آن كافران .
و بعضى گفتهاند : يعنى كسى جز او بگناهان او مؤاخذه نميشود و تقديرش اينست كه هيچكس معذّب به عذاب او نخواهد شد براى اينكه فقط او مستحق به عذاب اوست و خداوند احدى را مؤاخذه بجرم و گناه ديگرى نميكند .
( يا أَيَّتُهَا النَّفْسُ الْمُطْمَئِنَّةُ )
اى آن چنان نفسى كه اطمينان شدهاى حسن و مجاهد گويند : بسبب ايمان آن چنان ايمانى كه داراى يقين و تصديق به ثواب و بعثت و اطمينان حقيقت ايمانست .
ابن زيد گويد : مطمئنّة ايمن شده به بشارت به بهشت در موقع مردن و در روز قيامت .
كلبى و ابى روق گويند : مطمئنّه آنست كه صورتش سفيد و كتاب ، و پرونده عملش بدست راستش داده شود ، پس در اين موقع است كه خاطر جمع شود .