نمايد ، و اين است مفاد آيه كريمه
( وَ سُقُوا ماءً حَمِيماً فَقَطَّعَ أَمْعاءَهُمْ )
به ايشان داده شود آب گرم و سوزانى كه دل و روده آنها را پاره كند ، و چون اين آيه نازل شد مشركان گفتند ، ما شتران خود را بوسيله ضريع و خار چاق ميكنيم ، و دروغ گفتند زيرا شتر لب به آن نميزند و خداوند سبحان به جهت تكذيب آنها فرمود :
( لا يُسْمِنُ وَ لا يُغْنِي مِنْ جُوعٍ )
يعنى ضريع نه گرسنگى را بر طرف مىكند و نه كسى را چاق مينمايد .
حسن گويد : من نميدانم ضريع چيست و نشنيدم از اصحاب محمّد صلّى اللَّه عليه و آله چيزى در باره ضريع .
مجاهد و قتاده گويند : آن زهر است ، و بگفته بعضى ضريع به معناى مضرع است ، يعنى ايشان را خوار و ذليل مىكند .
ابن كيسان گويد : آن را ضريع ناميدهاند براى اينكه خورنده آن تضرّع و زارى مىكند در خوردن آن براى خشونت و سختى و شدّت تلخى آن و خواستار عفو از خوردن آن مىشود .
سعيد بن جبير گويد ، آن گوگرد است كه هم بدبو است و هم سنگ آتش است : سپس خداوند تعريف فرمود اهل بهشت را و فرمود :
( وُجُوهٌ يَوْمَئِذٍ ناعِمَةٌ )
چهرههايى كه در آن روز متنعّم بانواع نعمتها است و اثر نعمت و سرور بر چهرههاى آنها نمايان ، و صورتهاى آنها روشن و نورانى است .
( لِسَعْيِها )
براى كوشش آنها در دار دنيا .
( راضِيَةٌ )
خشنودند وقتى كه بسبب اعمال نيكشان بايشان بهشت