براى ما توصيف شده و از نظر ما هم دور و پنهان است ، پس ما دنياى نقد را گرفته و آخرت نسيه و آينده را رها ساختهايم .
سپس خداوند سبحان در امر آخرت ترغيب كرده و فرموده :
( وَ الْآخِرَةُ )
يعنى سراى آخرت كه بهشت است .
( خَيْرٌ )
يعنى برتر .
( وَ أَبْقى )
و باقىتر و دائمىتر از دنياست .
و در حديث آمده كسى كه آخرتش را دوست بدارد بدنيايش زيان زند و كسى كه دنيا را دوست بدارد به آخرتش ضرر رساند .
( إِنَّ هذا لَفِي الصُّحُفِ الْأُولى )
يعنى البته آنچه را كه ياد كرد از قولش
( قَدْ أَفْلَحَ مَنْ تَزَكَّى )
تا چهار آيه ، هر آينه در كتابهاى پيشينيانست كه قبل از قرآن نازل شده كه رستگارى در نماز خواندن و زكات دادن است و نيز ياد شده برگزيدن مردم دنيا را بر آخرت ، و حال اينكه آخرت بهتر از دنيا است .
و بعضى گفتهاند : يعنى كسى كه خود را تزكيه كند و خدا را ياد نمايد و نماز بخواند او ممدوح و ستوده در كتابهاى اوّلين است چنان كه ممدوح و ستوده در قرآن است .
سپس خداوند سبحان بيان نموده كه صحف اولى چيست و فرمود :
( صُحُفِ إِبْراهِيمَ وَ مُوسى )
و در اين آيه دلالت است بر اينكه بر ابراهيم عليه السلام هم كتابى نازل شده بر خلاف قول كسى كه پنداشته است كه كتاب نداشته ، و مفرد صحف صحيفه است .
از ابى ذر ( ره ) روايت شده كه گفت عرض كردم يا رسول اللَّه انبياء